W podróży pociągiem może się wiele zdarzyć. Pomijam fakt emocji związanych z aktualnymi niedogodnościami na rodzimej kolei. Otóż, gdy uda nam się zasiąść w odpowiednim pociągu, z właściwym biletem, zaczynamy żyć innym życiem. Mamy przed sobą cel, obrazy za oknem nastrajają do myślenia i  wspomnień, pobudzają wyobraźnię. W pociągu jest atmosfera do czytania lub do rozmów. Fanką podróżowania jest Olga Tokarczuk; w książce „Bieguni” wyznaje: „Moja energia bierze się z ruchu – z trzęsienia autobusów, z warkotu samolotów, z kołysania promów i pociągów”.

Kolej może być inspirująca. Do takiego wniosku doszli wrocławscy pracownicy PKP, którzy interesują się literaturą i innymi sztukami. Mają swój Dom Kultury, założyli Stowarzyszenie Krzewienia Sportu, Turystyki i Kultury „Kolejarz”, powołali w 2009 r. Salonik Literacki Na Głównym.

Obecnie z powodu remontu dworca spotykają się w pięknej sali na (byłym) Dworcu Świebodzkim. Szefową Domu Kultury jest Barbara Pawlak, która jest gospodynią każdego wieczoru literackiego – osoba bardzo przyjazna twórcom.
– Salonik to idea, pozwalająca ludziom parającym się piórem w sposób niezawodowy, spotkać się z osobami z tego kręgu, pochwalić się swoimi dokonaniami, poznać twórczość innych piszących, wymienić poglądy, przy okazji doskonaląc warsztat twórczy – wypowiedziała się na:  http://www.forum.kolejarz.org/

W linku dotyczącym saloniku, znajdują się aktualności oraz Zeszyty Literackie, prowadzone przez Mikołaja Bialika, który opowiada o spotkaniach i prezentuje teksty uczestników. Kolejarz – poeta jest też organizatorem kulturalnych przedsięwzięć i autorem pamiątkowego albumu. Do pana Mikołaja każdy człowiek twórca związany z koleją (a każdy jest związany), może przesłać teksty, może porozmawiać telefonicznie lub mailowo. Dlatego Salonik Literacki jest miejscem wyjątkowym, dzięki internetowi jednoczy ludzi pióra z całej Polski. Kto ma możliwość, może przyjechać na spotkanie, każdy jest mile witany.

Na wrześniowym spotkaniu odbyły się twórcze prezentacje: „A mnie jest szkoda lata”. Autorzy byli nagradzani oklaskami, każdy mógł wspominać lato mową wiązaną lub nie. Nad całością czuwała B. Pawlak, z szacunkiem odnosząca się do każdego gościa, rozdzielająca sprawiedliwie czas na prezentację. Spotkania w saloniku są ciekawe, gdyż za każdym razem zmienia się skład przybyłych. Bywają na nich członkowie Klubu Literackiego „Brzeg”, na wspomnianym byłam ja – autorka artykułu, z koleżanką Ireną Dobrzańską, która jest sympatykiem saloniku. Ludzie pióra i miłośnicy slowa zawsze znajdą pomost do porozumienia, bez względu na osiągnięcia literackie, ilość publikacji i wydanych tomików. Najważniejsze są doświadczenia, wymiana myśli, kontakty. Salonik zaprasza chętnych, ogłaszając się różnymi sposobami. Niektórzy uczestniczą wirtualnie, ich teksty czyta M. Bialik, na wrześniowym wieczorze przedstawiał wiersze Marka Płóciennika – byłego kolejarza, człowieka o różnych pasjach, animatora kultury, fotografa.

 Grażyna Adamczyk – Lidtke z mamą Aleksandrą Pijanowską – Adamczyk należą do Związku Literatów Polskich. Panie mają rozmaite zainteresowania: Grażyna jest prekursorką tańca flamenco w Polsce, posiada wykształcenie muzyczne i artystyczne, także techniczne. Czytała zabawne wiersze, w których wyrazy zaczynały się na tę samą literę (tautogramy).

Pani Aleksandra wydała kilka książek, w tym poetyckich i prozatorskich, posiada bogatą biografię, można od niej usłyszeć ciekawe wiadomości. We wstępie do tomiku Andrzej K. Waśkiewicz napisał: „Przewiało – spłowiało” – tak nazywa się jeden z późnych wierszy Pijanowskiej. Spłowiało, ale przecież i ocalało. Zapisane, zaświadczone. To też jedna z funkcji poezji”.

 „Matko, cały twój” to tom poetycki Józefa Józaka, który także jest malarzem – plastykiem, miał ponad 300 wystaw. Chętnie o malarstwie rozmawiał z kolejarzem – malarzem Zenonem Nowakiem (przybyłym aż z Piły), który lubi malować konie. Letnie wspomnienia związane z miłością, były tematem wierszy Mirosławy Michalskiej z Lubiewa, k. Borów Tucholskich. Pisanie nie musi być nostalgiczne, o czym przekonała Mirosława, rozśmieszając nas aforyzmami i wierszami satyrycznymi. Ale na pewno poezja jest „drugą twarzą duszy”, wg słów noblisty O. Elitisa, o czym przekonała Teresa Stefańska – Zalewska, poprzedzając swoje utwory odkrywaniem swojej duszy.

Salonik Literacki zorganizował w tym roku konkurs ogólnokrajowy „Napisane w pociągu”.

- Do konkursu udało się nam pozyskać wielu ciekawych autorów – mówi B. Pawlak. -  Przyjęcie formuły nadsyłania prac także droga internetową, uprościło udział w konkursie. Prace nadeszły oprócz Wrocławia także z Kalisza, Warszawy, Gniezna, Żmigrodu, Ostrowa Wlkp., Bydgoszczy. Główną nagrodę w kategorii: wszystkie utwory, otrzymał  Marek Płóciennik. Oto jeden z jego utworów:  

Wyjście ewakuacyjne

Osaczony przez ściany,
wąskiego przedziału,
szukam myśli ewakuacyjnej.
To nie podróż turystyczna,
to rejs po umyśle.
Stawiam więc kroki pomału.
W stercie rupieci,
w głowie,
znajdę pomysł o pomyśle.
Jak wydostać się,
z wąskiego przedziału.

Organizatorzy są zadowoleni, ponieważ w konkursie wzięli udział autorzy nie związani zawodowo z koleją, czyli pociąg może być inspiracją dla twórców, którzy obserwują ją jedynie z miejsca pasażera.

- Dla pozostałych uczestników, niepoprawnie zakochanych w kolei pracowników, jest ona często czystą poezją i źródłem fascynacji, i wspomnień – komentuje gospodyni saloniku.

Romana Więczaszek
(skrót powyższego artykułu ukazał sie w Gazecie Brzeskiej nr 18, 21 września 2011)

Był rok 1910 r. W Krakowie trwały przygotowania do obchodów 500 – lecia zwycięstwa nad Krzyżkami. Uroczystość miała wzmocnić ducha narodowego Polaków pod zaborami. Ważnym wydarzeniem miało być odsłonięcie pomnika grunwaldzkiego, na którego powstanie Ignacy Paderewski wydatkował prawie cały swój majątek. Uroczystość przygotowywano z dużym rozmachem. Oprawę muzyczną powierzono kompozytorowi o międzynarodowej sławie, Feliksowi Nowowiejskiemu, który znał utwór Konopnickiej, gdyż ukazał się on drukiem w czasopiśmie „Przodownica”. Dedykowany został przez poetkę „ludowi śląskiemu”. Utwór był zamówiony przez inne czasopismo „Gwiazda Cieszyńska” (w Cieszynie mieszkał syn pisarki, u niego często bywała), ale do dziś nie wiadomo, dlaczego wydrukowany został w innym piśmie. Rok 1908 to czasy nasilonej germanizacji w Wielkopolsce, czyli na ziemiach zaboru pruskiego. Konopnicka przeżywała zaborczą ekspansję, strajk dzieci we Wrześni z powodu wycofania j. polskiego nawet z lekcji religii, była oburzona na Prusaków za rugowanie i wywłaszczanie Polaków z rodowitych ziem, znała dzieje Wojciecha Drzymały. Zapewne miała świadomość ważności utworu, którym pragnęła wywołać jedność Polaków w walce o polskość we wszystkich zaborach. Praca nad utworem trwała dość długo, pisarka dokonywała licznych poprawek, czego wynikiem powstał wiersz znakomity w formie i treści.

Wiersz tak się spodobał F. Nowiejskiemu, że postanowił do niego napisać muzykę. Gdy opus 38 numer 2 był gotowy, udostępnił go publiczności. Pierwszy raz pieśń została wykonana przez krakowski chór „Sokół” na wieczornicy z okazji powstania styczniowego i zachwyciła słuchaczy. Ale prawdziwe jej zwycięstwo ku sławie miało miejsce na wspomnianej wyżej uroczystości odsłonięcia pomnika Władysława Jagiełły – pomnika grunwaldzkiego, kiedy to pieśń śpiewaną przez sześciuset osobowy chór podchwycił tłum, liczący ok. sto tysięcy ludzi. Dlatego „Rota” zwana była na początku „Hymnem Grunwaldzkim”.
Kilka lat później, w czasie I wojny światowej stała się najpopularniejszą pieśnią patriotyczną, a emigracja uznała ją za swój hymn. Gdy Polska odzyskała niepodległość, pieśń kandydowała do miana hymnu państwowego. W 1927 ks. Aleksander Piotrowski napisał do melodii Nowowiejskiego „Rotę katolików”: Nie rzucim Chryste, świątyń twych…

Fenomen „Roty” trwa niezmiennie od ponad 100 lat! Jest częściej wykonywana niż nasz hymn państwowy. Wystarczy przeżyć zbiorowe śpiewanie pieśni, żeby się przekonać, że jest w niej jakaś niezwykła siła, która napawa nadzieją i mocą  śpiewających.

Słowa „ Roty”, wersja ze zbiorów Muzeum M. Konopnickiej w Żarnowcu 

NIE RZUCIM ZIEMI SKĄD NASZ RÓD,
NIE DAMY POGRZEŚĆ MOWY,
POLSKI MY NARÓD, POLSKI LUD,
KRÓLEWSKI SZCZEP PIASTOWY.
NIE DAMY BY NAS ZNIEMCZYŁ WRÓG!

TAK NAM DOPOMÓŻ BÓG!

DO KRWI OSTATNIEJ KROPLI Z ŻYŁ
BRONIĆ BĘDZIEMY DUCHA,
AŻ SIĘ ROZPADNIE W PROCH I W PYŁ
KRZYŻACKA ZAWIERUCHA.
TWIERDZĄ NAM BĘDZIE KAŻDY PRÓG.

TAK NAM DOPOMÓŻ BÓG!

NIE BĘDZIE NIEMIEC PLUŁ NAM W TWARZ,
NI DZIECI NAM GERMANIŁ!
ORĘŻNY WSTANIE HUFIEC NASZ,
DUCH BĘDZIE NAM HETMANIŁ.
PÓJDZIEM, GDY ZABRZMI ZŁOTY RÓG.

TAK NAM DOPOMÓŻ BÓG!

NIE DAMY MIANA POLSKI ZGNIEŚĆ,
NIE PÓJDZIEM ŻYWO W TRUMNĘ
NA POLSKI IMIĘ, NA JEJ CZEŚĆ
PODNOSIM CZOŁA DUMNE:
ODZYSKA ZIEMIĘ DZIADÓW WNUK.

TAK NAM DOPOMÓŻ BÓG!

Wszystkich zainteresowanych literaturą zapraszamy do kawiarenki Klubu Literackiego „Brzeg”, która jest czynna w pierwsze piątki miesiąca od godz. 17.00 ( po wakacjach 2 września), sala ZNP, I piętro, ratusz, Sukiennice 2, tel. 506 694 440, 77 416 36 58 (ZNP).
Więcej o działalności klubu na stronie: www.klubliterackibrzeg.pl

ZAPRASZAMY!

„Zjawiskiem wśród nas jest Zdzisław Bernacki. Jego niezwykle żarliwa i urokliwa poezja nie była jeszcze publikowana w formie książkowej, zamieszczony tu pełny tekst jego pięknego poematu „Baśń dębowego stołu” jest zatem poetyckim debiutem. Należy tu dodać, że Bernacki, rolnik z Michałowa wydał już wspomnienia ze swojego uwięzienia w stanie wojennym za działalność opozycyjną w książce pt: „Sprawa. Dziennik podejrzanego”(2007, Wyd. Media Art. Brzeg)”.

Z. Bernacki ma bogatą przeszłość, oto w skrócie kilka ważnych wiadomości.

Urodził się w 1957 w Grodkowie, absolwent LO w Brzegu. W latach 80. po pielgrzymce J P II do Polski, włączył się w prace Zespołu Młodych Pax. Później był działaczem „Solidarności” Rolników Indywidualnych. Założyciel i członek tzw. zespołu śpiewaczego w Michałowie – spotkań opozycyjnie nastawionej młodzieży. Organizator pomocy materialnej ludziom z opozycji, wydawał „Sygnały Wojenne”, rozprowadzał podziemne wydawnictwa solidarnościowe, redaktor podziemnego pisma „Pokłosie”. Zajmował się organizacją manifestacji rocznicowych oraz mszy za ojczyznę. Był sołtysem Michałowa. Aresztowany w Opolu. W 1989 uczestnik kampanii wyborczej KO „S” w Brzegu, współorganizator spotkań z kandydatami,  uczestnik Zjazdu Rolników „S” w Warszawie . Był przewodniczącym Zarządu Gminnego „S” Rolników i członkiem Prezydium Rady Wojewódzkiej. W 2002 powołany na wiceprzewodniczącego Komisji Rewizyjnej i Rady Gminy Olszanka. Ma też inne zainteresowania: śpiewa, uhonorowany dwoma wyróżnieniami na Festiwalu Pieśni Patriotycznej Tobie Polsko w Olszance.

„Sprawę. Dziennik podejrzanego” czyta się z zainteresowaniem, rzecz pisana konkretnym, ale i barwnym językiem. Temat ciekawy– dokument dni stanu wojennego. Czytamy w książce też wiersze, to uczucia zapisane sercem  w więziennej celi. Są zdjęcia, fotki dokumentów.

Autor, jak widać, mocno osadzony w rzeczywistości, posiada po prostu talent literacki. Nie bywa na spotkaniach autorskich, nie należy do żadnej grupy literackiej. Mówi, że nie ma czasu, że nie spotkał nikogo, kto by wyprowadził go „z szuflady”. Cieszy się, że zaistniał
w sieci, zaprasza do przeczytania „Baśni dębowego stołu”.
Dzieło to jest godne zauważenia, pisane strofami z epoki  romantycznej, rymowanymi, zaskakuje znajomością języka staropolskiego, realiami historycznymi, akcją trzymającą w napięciu. Czytelnik może sobie wyobrazić okoliczności wydarzeń, gdyż autor posługuje się plastycznym, wręcz malarskim językiem.

Rolnik – poeta z Michałowa napisał dużo wierszy. W nich jawi się jako wnikliwy obserwator życia, dotykający różnorodnych tematów. Interesuje go miłość, zwykła codzienność, wydarzenia światowe, najbliżsi i przyroda. Nie jest to opisywanie świata, a refleksje, które
posiadają głębię. 
Gdy będziecie kupować marchewkę, poproście Zdzisława Bernackiego o książkę, wcześniej przeczytajcie baśń, zatrzymajcie się na chwilę z poezją poety. Na pewno się ucieszy. Każdy wie, że autor nie może istnieć bez odbiorcy.

Romana Więczaszek

Zdzisława Bernackiego i wszystkich zainteresowanych literaturą zapraszamy do kawiarenki Klubu Literackiego „Brzeg”. Kawiarenka jest czynna w pierwsze piątki miesiąca od godz. 17.00 ( po wakacjach 2 września), sala ZNP, I piętro, ratusz, Sukiennice 2, tel. 506 694 440, 77 416 36 58 (ZNP), www.klubliterackibrzeg.pl

Wiersze Zdzisława Bernackiego

I ROZCHODZĄ SIĘ KOŁA  
pogubiła nas zima na zawsze
przez dziurawe kieszenie doświadczeń
więc bez złudzeń w pamięć ożywczą
nie będziemy już dalej niż blisko

to się tylko zmienił nasz świat
to przybyło nam śmierci i lat
lecz na przekór i mimo nas łączy
archipelag wysp fruwających

zobacz wiatr w oczach wodza
słońce w trawki ramionach
kamyk pluska w jezioro
i rozchodzą się koła

tak to przecież jest żyć gdy się patrzy
każdy dzień oto jest dniem ostatnim
a refren z dnia na dzień to ufaj
jak nikt żyj z dali w dal patrz słuchaj

PŁONĄC
płoniemy płomyk świecy i ja
w noc kwietnia 84
czas się w nas spala i przemija
ślad pracy naszej tak mizerny

proste jest wszystko prosta ciemność
co nas otula razem z Bogiem
płoniemy — może nadaremno
wszak ma początek i kres ogień

lecz nie zostaje nic jak płonąć
spalać się prosto i dostojnie
ciemności nie dać się pochłonąć
pognębić wojnie

NAJSERDECZNIEJSZE ŻYCZENIA
A kiedy przyjdzie starość
- cóż o tym powiem wam –
niech to nie będzie przepaść
po stromej grani skał
ale łagodna ścieżka
wśród mchów i smukłych drzew
słonecznym zboczem dnia
po oceanu brzeg

A kiedy przyjdzie śmierć
- cóż o tym powiem wam –
niech to nie będzie ból
i niespełnienia żal
ale uczucie że
planety kręcą się
i jak cudownie jest
zobaczyć jak to jest

A kiedy przyjdzie znów
narodzić się i żyć
- cóż o tym powiem wam –
niechby tak mogło być
wspaniale niebywale
swój ślad i ścieżkę znaleźć
i pod znajomym drzewem
usnąć – i spotkać siebie

WOŁYŃ
woła w nas Wołyń
bliski a daleki
przez szept strumienia
co śpieszy do rzeki
hen po krzyż orła
przez chmur pola dzikie
i sen rozdarty
krwi gasnącej krzykiem
jak ślepy tętent
mgłą pijanych koni
przez zgasłe groby
i przez pamięć
o nich

TAKI SEN

Jest taki sen, że idziesz lasem
Po śladach odciśniętych w śniegu…
Śnieg się zamienia w morski piasek,
Fala zabiera ślady z brzegu…

Ten sen jest w tobie – ty w nim jesteś;
Lecz – szukającym czy szukanym?
Odpowiedź ci umyka we śnie –
I budzisz się nad ranem…

TESTAMENT WĘDROWCA
Pewien
że zbliża się mój dzień
zostawiam znikomy
tobołek nieznajomym
tudzież zapisuję
księżycowi cień
robaczkom ciało
a wiatrowi z rozstaja dróg
imię zaś gdyby
co jeszcze zostało
niech sobie weźmie
Pan Bóg

Artykuł ukazał się w Gazecie Brzeskiej nr 15, 10 sierpnia 2011

Gramy słowem! – to hasło, które towarzyszy studenckiej rozgłośni Uniwersytetu Wrocławskiego pt. Uniradio. Klub Literacki „Brzeg” miał okazję niedawno przekonać się z bliska, jak funkcjonują nowe sposoby komunikacji.Zostaliśmy zaproszeni na spotkanie autorskie, którego bohaterem byłam ja – stremowana poetka, przewodnicząca klubu, bo pierwszy raz miałam być uczestnikiem audycji „na żywo”.

Klub działa pod patronatem Związku Nauczycielstwa Polskiego i przy okazji pragnę podzielić się z nauczycielami pewną refleksją:  nauczanie jest bardzo ważne, gdyż wyposaża ucznia w wiedzę, ale jeśli do tego dochodzi uczestniczenie w rozwijaniu jego zainteresowań – zostawiamy ten ślad w wychowanku na trwałe. I tak oto siedziałam naprzeciw swojej dawnej uczennicy Anny Woźniak, studentki dziennikarstwa na UW. Tym razem ja się bałam pytań. Ania przez wiele lat czynnie uczestniczyła w kółkach zainteresowań, które prowadziłam: teatralnych, literackich, recytatorskich.

Spotkanie miało miejsce w nietypowej księgarni we Wrocławiu  w rynku, gdzie jest Księgarnia Partnerska Dolnośląskiej Szkoły Wyższej – Tajne Komplety, pod opieką Fundacji na Rzecz Kultury i Edukacji. Księgarnia, której nazwa wywodzi się z historii polskiej edukacji i promocji dóbr kultury, ma ciekawie zaaranżowaną przestrzeń. Jest w niej podium, przytulne fotele i kanapy do poczytania lub uczestniczenia w spotkaniach literackich, paneli dyskusyjnych, warsztatów i innych spotkań wiążących się z upowszechnianiem słowa. Czytelnik ma swobodny dostęp do półek, na których jest literatura piękna, ale także publikacje naukowe, wysmakowane albumy i nowatorska literatura dziecięca, są również książki audio. Placówka działa on-line,  posiada ok. 70.000 tytułów, można złożyć zamówienie i odebrać książkę bez kosztów przesyłki. W ciągłej sprzedaży są też czasopisma i katalogi Wydawnictwa Dolnośląskiej Szkoły Wyższej. W przyjemnej dekoracji wnętrza jest upowszechniany dorobek naukowy środowiska akademickiego, a także artystycznego. „Sprzedawca” (w cudzysłowiu, gdyż nie wiem, jak nazwać księgarza w tym wypadku), stoi za barem – ladą, serwuje kawę, oryginalna herbatę i inne przyjemności. W międzyczasie widać go między półkami jak rozmawia z klientami.

Rozpoczyna się audycja. Obok siedzą dziewczyny, które będą grały piosenki oparte na moich wierszach – Anna Mrozowska i jej koleżanka flecistka oraz lektorki z radia, przygotowujące się do czytania tekstów. Do księgarni wchodzą ludzie, siadają, zaciekawieni imprezą, zostają. Inni czytają w kąciku lub szeptem dyskutują. W aromacie kawy trwa mój wieczór autorski.

Na sali moi goście: literaci i znajomi z Wrocławia, Brzegu oraz studenci.

Anna zadaje pytania, patrzy na mnie wszystkowidzące oko kamery, nagrywania pilnuje realizator. Anna jest doskonale przygotowana, zna moje tomiki, pyta o dojrzewanie wierszy. Żeby nie być banalnym, należy dużo czytać, uczestniczyć w życiu kulturalnym, konfrontować siebie przed pisarzami, którzy są dłużej na drodze literackiej. Czytam swój pierwszy ważny utwór, który się zachował na kartach mojego pożółkłego pamiętnika. Artysta i poeta to rzemieślnicy, tylko tworzywa mają inne.

„O wszyscy o tym wiedzą aniołowie, jak trudno jest duszę wypowiedzieć w  słowie” – trafnie określił B. Leśmian. Poezja to nie sztuka dla sztuki, gdyż dobry wiersz powinien mieć przestrzeń, w której odnajdzie się czytelnik. Mimo tego, poezja ma ekshibicjonistyczny charakter, gdzie są granice prywatności i intymności? Jakie mam kontakty z czytelnikami? Namnożyło się współcześnie poetów…może wypowiadanie się słowem to obrona przed postępującą alienacją człowieka w świecie?

Wieczór w Tajnych Kompletach został zarejestrowany na  http://www.uniradio.pl (Wrzuta, Wieczory Literackie).

Romana Więczaszek

artykuł ukazał się w Gazecie Brzeskiej pt. „Wieczór w Tajnych Kompletach”,

nr 12, 22 czerwca 2011

Wiesława Malickiego nie ma już wśród nas. Odszedł tragicznie, niespodziewanie 15 maja, miał 76 lat. W Klubie Literackim „Brzeg” był pierwszym autorem, który bezinteresownie przyjechał na wieczór autorski, gdy zaczęliśmy działalność. Był corocznym gościem Najazdu Poetów na Zamek Piastów Śląskich. Zaprosiliśmy go na spotkanie z młodzieżą w PG 3 im. Orląt Lwowskich i kilka razy do klubu. Zawsze elegancki, służył radami, zwłaszcza życzliwymi dla początkujących twórców, uśmiechał się i sypał aforyzmami, często wymyślanymi na poczekaniu. Lubił na powitanie wręczać różę.

Lwowianin, poeta, pisarz, publicysta, doktor nauk humanistycznych. Ceniony aforysta obok Leca i Sztaundygera, członek Związku Literatów Polskich, Nauczycielskiego Klubu Literackiego w Opolu. Wydał wiele tomików poezji i aforyzmów, drukowany w dużej ilości wydań zbiorowych i czasopismach. Laureat konkursów, tłumaczony na wiele języków. Był skromny: Dla mnie literatura, to nie tylko specyficzna szansa poznawcza, lecz przede wszystkim możliwość szczególnego przeżywania swej jedności ze społeczeństwem, z całą przyrodą. Pisząc, wyrażam wiarę w istnienie tych wartości, jakie odkrywam w otaczającym mnie świecie. Mówił o sobie „stary baciar ze Lwowa” lub „lew ze Lwowa”. Był serdecznym sympatykiem naszego klubu, pisaliśmy o nim wiele razy.

Rok 2006, Gazeta Brzeska nr 6, fragm.: „Człowiek współczesny bywa podobny do ptaka, który usiłuje latać o jednym skrzydle. Jednak to, co mu daje harmonijny lot, to kontakt z literaturą – cytował W. Malicki. Atmosfera wiosennie się ociepliła, gdy zaczął czytać aforyzmy: W szkołach życia przeludnione są ośle ławki. Dajcie karłu władzę, a przerośnie siebie. Radzimy się spragnieni miłości i suszy nas przez całe życie. Nie każdy pociąg fizyczny jest dalekobieżny.- Co to jest aforyzm? To ostanie ogniwo w długim łańcuchu myślenia. To najstarsza filozoficzna forma  filozoficznych uogólnień – dodał poeta”.

Rok 2006, GB nr 9, fragm.: „Miło wspominam spotkanie w „Rybiorzu”, na którym dokuczałem państwu wierszami.. Wydałem 20 – kilka książeczek, cieszę się, że czytelnikom smakuje to, co piszę: „Dopóki postrzegam słowa,/nie pustoszeją mi oczodoły,/ pulsują skronie/na obrzeżach myśli”. Pan Wiesław wyraził uznanie piszącym. Zna ból, gdy się pragnie, aby tekst się podobał. Nieważne, czy ktoś wydał drukiem, czy nie. Dziękujemy poecie za słowa otuchy”.

Wiesław Malicki przygotowywał się do uroczystości, niedługo obchodziłby 50 lecie pracy twórczej….

Romana Więczaszek

(Artykul ukaże się w Gazecie Brzeskiej)

Wcześniej znaleźliśmy się „w barce”, bardzo blisko Jana Pawła II, i to w tydzień po ogłoszeniu go Błogosławionym. To Bazylika Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach Krakowie. Zbudowana na kształt barki, ogromna z zewnątrz, a pod nią ocean wiernych, dzięki którym powstała na szlaku przyszłego Papieża. Tędy chodził do pracy w kamieniołomach, w tym miejscu modlił się w kaplicy Klasztoru Sióstr Matki Bożej. W 2000 r, Papież dokonał kanonizacji siostry Faustyny „sekretarki najgłębszej tajemnicy Jezusa”. Idziemy do świątyni, słychać pieśni: w amfiteatrze trwa koncert zespołów muzycznych.

W środku bazyliki przeważa biel. Jest ogromna przestrzeń, na pewno każdy zmieści się w barce (może zmieścić ok. 5 tys.). Na wiernych z witraży pada błękitna barwa, wszak wokół nas woda. Zaczyna się msza święta, która jest odprawiana w intencji poetów Opolszczyzny, z prośbą o łaski.

Z dużego portretu przy ołtarzu „idzie” do nas w poświacie promieni Jan Paweł II. Na ołtarzu relikwie Błogosławionego, w kielichu z promieniami.

Skromny na pozór ołtarz działa na wyobraźnię, jest to ekspresyjna rzeźba krzewu, który zmaga się z wichrem, to symbol życia i zmagań człowieka. Nie ma przepychu. Ksiądz w kazaniu nawiązuje do świętości tego miejsca, tu niedługo znajdzie się płyta z grobu JPII. Mówi o bliskości duchowej, nawiązując do twórczości Ojca Świętego.

Na końcu mszy, przy ołtarzu czytamy wiersze poświęcone Błogosławionemu. Nasze teksty zostają w świątyni na pamiątkę. W barce – nie przeminą.

Misterium Poetycko- Muzycznego ciąg dalszy odbywa się na zabytkowych krużgankach O.O. Franciszkanów. Milo jest spotkać się ze znajomymi autorami, dużo wrażeń, bo i miejsce niezwykłe: słychać mszę, śpiewy, obserwujemy zakonników, którzy ciągle gdzieś podążają szybkim krokiem.

W szarości zmierzchu rozpoczyna się misterium, prowadzone przez J. Krzysicę. Nasze strofy brzmią nastrojowo przy dźwiękach skrzypiec Gabrieli Kaweckiej, pięknie śpiewa Pamela Kłaczko. Występuje ok. połowa poetów, z ponad osiemdziesięciu istniejących w tomiku. Wzruszające są wspomnienia o tych, których już nie ma wśród nas. Krzysica mówi: – Pierwszy raz Chleb Nadziei odbył się w 1989 r., oby i teraz zapanowało zmartwychwstanie nadziei, oby nasza zgoda z powrotem zaistniała. Miejmy w sobie prawo moralne jak Ten, który drogą człowieczeństwa doszedł do świętości. Jemu dedykujemy nasze misterium.

Na końcu łamiemy się pachnącym Chlebem Nadziei, przywiezionym przez nyskich poetów. Kontynuacją XXV rocznicy powstania Konfraterni będzie spotkanie w Krakowie w październiku, na zakończenie Najazdu Poetów na Zamek Piastów Śląskich.

 aut. Romana Więczaszek

artykuł ukazał się w Gazecie Brzeskiej pt. Ł agiewniki”,

nr 12, 22 czerwca 2011

Na wycieczce byli poeci z Opolszczyzny: Edmund Borzemski z mamą, Daniela Długosz- Penca,
Elzbieta Lisak- Duda, Witold Hreczaniuk z żoną, Renata Mangold, Walter Pyka, Ewa Maj- Szczygielska,
Małgorzata Sobolewska, Tadeusz Soroczyński z żoną, Jerzy Stasiewicz, Magdalena Więcek, Romana Więczaszek, Piotr Żarczyński.
(Byli tez inni autorzy z woj opolskiego, przyjechali w róznych grupach)

W lutym br. w Ratuszu Staromiejskim w Gdańsku odbyła się uroczystość wręczenia prestiżowej nagrody, która ma trudną nazwę: Skra Ormuzdowa 2011. Wśród siedmiu wyróżnionych znalazł się sympatyk i członek Klubu Literackiego „Brzeg” Henryk Musa, poeta, piewca języka kaszubskiego i ziemi kaszubskiej (

Niestrudzony wędrowiec, który w regionalnym stroju i z walizkę pełną niespodzianek bywa na spotkaniach autorskich od południa do północy Polski. W Brzegu był kilka razy, zawsze zadziwiający energią, bogactwem kaszubskich opowieści, życzliwy ludziom, którym zostawia na pamiątkę swoje tomiki, muszelki…tabakę. Miał też spotkanie w Muzeum Piastów Śląskich, którego dyrektor Paweł Kozerski stwierdził, że książki Autora są cennym źródłem informacji o nadmorskim regionie, zostały wpisane do księgozbioru.
Musa wydał 9 publikacji, wśród których są głównie zbiory wierszy, ale też opowiadania i osobiste wspomnienia. Ciekawostką jest to, ze niektóre zbiory są dwujęzyczne: po polsku i po kaszubsku.
Cieszymy się niezmiernie, że nasz kolega został tak pięknie doceniony. Tym bardziej, że bardzo dba o szerzenie słowa i kontaktów, to dzięki niemu współpracujemy z innymi grupami literackimi, jak np. z „Poczekalnią” w Otwocku, czy z czasopismem płockim „Znaj”.

„Skra Ormuzdowa”- skąd nazwa? Pochodzi z powieści Aleksandra Majkowskiego, lekarza, wybitnego działacza kaszubskiego, inicjatora ruchu „młodokaszubskiego”, gorącego orędownika przyłączenia tego skrawka północnych kresów do niepodległej Rzeczypospolitej, który napisał „Życie i przygody Remusa” (1938 r.) literacką kaszubszczyzną. Bohaterem jest Remus – tajemnicza, dziwaczna postać włóczęgi – wizjonera, Kaszuby są tu Magiczną Krainą, ale z elementami mocno realistycznymi.
Oto fragment powieści: Nie rzekłszy słowa Ormuzd wyciągnął rękę i spod grobowego kamienia wydobył garść prochu bohaterów i siał go jak siewca sieje ziarno na przyszłe żniwa, ku wschodowi słońca i zachodowi, ku północy i południu. A proch szedł ku ziemi, jak rój gwiazd, jak żarzące się skry. A gdzie iskra spadła, tam tryskał ogień ze świętej ziemi i łączył się z ogniem w płomień. „Skrę Ormuzdową” przyznaje od 1985 r. Miesięcznik Pomerania, wydawany przez Zarząd Główny Zrzeszenia Kaszubsko – Pomorskiego. Jest to wyróżnienie dla osób, które propagują lokalną kulturę, przezwyciężają trudne warunki środowiskowe, podejmują inicjatywy społeczne.
Henryk Musa powiedział mi w telefonicznym wywiadzie: – To co robiłem, to nie dla nagrody czy wyróżnienia, ale z potrzeby serca. Po to, by pamięć o dawnych dziejach Kaszub nie zaginęła. By te Muszelki Pamięci, które propaguję w kraju i świecie – były uratowane od zapomnienia. Kaszuby – bardzo ciekawy region, moje miast Puck – jest warte upamiętnienia i
zachowania w pamięci potomnych.

H. Musa przysłał nam zdjęcia i wrażenia z uroczystości, z zapewnieniem, że odwiedzi Brzeg w tym roku. Trzymamy za słowo, gdyż chcemy zobaczyć nagrodę (jest to statuetka) i osobiście pogratulować. Będzie też dodatkowa okazja: poeta ma zamiar wydać dziesiąty tomik – jublileuszowy, w którym po raz kolejny, ma zaistnieć w posłowiu nasz klub.

autor artykułu: Romana Więczaszek

Tekst ukazał się w Gazecie Brzeskiej
nr 6, marzec 2011
Jest też na stronie: www.gazetabrzeska.eu

Klub Literacki „Brzeg” zaprasza wszystkich chętnych literatów, piszących i nie tylko (mile widziana młodzież) w każdy pierwszy piątek miesiąca, sala ZNP, ratusz, Sukiennice 2, tel. 506 694 440, 77 416 36 58 (ZNP), www.klubliterackibrzeg.pl

kontakt@klubliterackibrzeg.pl www.klubliterackibrzeg.pl

Chopina obecnie zwą Geniuszem Uniwersalnym, gdyż oprócz niezwykłego talentu muzycznego pięknie malował, pisał literackie listy, które zachwycają mnie obrazowym językiem i humorem. Czyta się je jak opowiadania. Jednak ponad te umiejętności Geniusz stawiał muzykę, mówiąc: „Muzyka to język, którym można wyrazić wszystkie uczucia i to co niewyrażalne”.

O Chopinie mówiliśmy na spotkaniu Klubu Literackiego „Brzeg”, zainspirowani echami po ubiegłorocznych obchodach 200 rocznicy urodzin kompozytora oraz wartościową książką Moniki Ulatowskiej „Fryderyk Chopin. Życie i twórczość”, Wyd. Ibis, Poznań 2010. Osobiście zostałam zainspirowana wizytą w Dusznikach Zdroju, gdzie duch tego Polaka obecny jest w wielu miejscach. W pijalni wody zachwyca ogromna wystawa fotografii z Międzynarodowych Festiwali Chopinowskich, ma których uwidoczniono wielu sławnych ludzi. Festiwale odbywają się w Dworku Chopina, miłej dla oka białej budowli w otoczeniu drzew, nad rzeka Bystrzycą Dusznicką. Budynek powstał w latach 1802 -1805 jako miejsce, gdzie skupiało się życie kulturalne uzdrowiska. Dworek ma zawsze otwarte, gościnne drzwi, w środku podziwiamy kunszt i niezwykły nastrój. Można za groszową opłatą usiąść obok fortepianu i popiersia mistrza, słuchać muzyki oraz słów o Chopinie.

W Dworku mają miejsce koncerty, spektakle teatralne i różne występy. Odbyłam miłą rozmowę z organizatorami życia artystycznegow Dworku, którzy chętnie ugoszczą poetów z naszego klubu na wieczorze poetyckim.

 Duszniki (niem. Bad Reinertz, leżały w granicach państwa niemieckiego) związane są z pobytem 12 letniego Frycka w uzdrowisku, do którego przyjechał w 1826 r. z siostrami i mamą. Od młodych lat był słabym i chorowitym dzieckiem. Stąd napisał do swego profesora Elsnera, że „świeże powietrze i serwatka, którą pijam skwapliwie, tak mię postawiły na nogi, że jestem całkiem inny niż w Warszawie. Wspaniałe widoki, jakie roztacza Śląsk, czarują i zachwycają mnie, lecz mimo wszystko brak mi jednej rzeczy, której wszystkie piękności Reinertz nie mogą zastąpić, to jest dobrego instrumentu”.

W Dusznikach młody pianista dał jeden lub dwa koncerty, które zapisano jako pierwszy recital zagraniczny. Jedna z wersji mówi, że chłopiec zakochał się w pięknej, ale smutnej Libuszy, podającej kuracjuszom kubki z wodą przy źródle „Ciepłym”. Była to córka robotnika z dusznickiej olejarni, który tragicznie zginął. Chopin postanowił w pierwszym porywie serca pomóc sierotom i dlatego dał koncert.

Mieszkańcy Dusznik przypominają na każdym kroku o pobycie kompozytora, jego nazwiskiem nazwano nie tylko dworek ale źródło, aleję, osiedle, festiwal, hotel. W parku często rozbrzmiewa muzyka Chopina. Przy dworku, od strony południowej, znajduje się pomnik z brązu Chopina autorstwa Jana Kucza. Starszą pamiątką jest kamienny obelisk z popiersiem Chopina, z brązowym medalionem, ufundowany przez leśnika Wiktora Magnusa, zamiłowanego w jego  muzyce . Jest tam napis: „Fryderykowi Chopinowi, który w Dusznikach w roku 1826 swą sztuką prawdziwą i wysoką kulturą szlachetny duszy charakter w zaraniu młodości okazał, pomnik ten ku wiecznej rzeczy pamięci za pozwoleniem władz miejskich Polak Polakowi wystawił”.

Owa wieczna pamięć o Chopinie trwa. Kieruje nim Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. Kompozytor był i jest inspiracją dla pisarzy, muzyków, filmowców. Oto niektóre przykłady: „Fryderyki” – nagroda obejmującej różne gatunki muzyki, „Manuskrypt Chopina” – powieść sensacyjna Jeffery Deavera, „Młodość Chopina” Aleksandra Forda – znany film. Tak więc nasz kompozytor istnieje na trwałe w wyobraźni twórców. Pisali o nim: K. Przerwa – Tetmajer, M. Konopnicka, K. Makuszyński, W. Broniewski, K. Ildefons Gałczyński…niezliczona ilość poetów polskich i zagranicznych. Dobrze, że nie sprawdziła się obawa C. K. Norwida, który napisał w poemacie „Fortepian Chopina”: „ideał sięgnął bruku”. Nawiązał do wydarzenia z powstania styczniowego 1983 r., kiedy to zamachowcy zrzucili bomby na powóz namiestnika Królestwa Polskiego Fiodora Berga. W odpowiedzi w budynku i w sąsiedniej kamienicy zaczęli winnych szukać Moskale. Z okien siostry Chopina wyrzucili fortepian kompozytora i zniszczyli wiele po nim pamiątek.

Przytoczmy słowa ks. Jana Twardowskiego: Choć piórem nie zapiszesz,/maszyną nie wystukasz –/To wszystko trwa jak Chopin,/którego Pan Bóg słucha. Poeta fortepianu otrzymał od poety C. K. Norwida w nekrologu znamienne słowa:

Rodem Warszawianin,
sercem Polak,
a talentem świata obywatel
Fryderyk Chopin
zszedł z tego świata.

Romana Więczaszek

(art. w podobnej wersji ukazał sie w Gazecie Brzeskiej nr 8, 9 marca)

Klub Literacki „Brzeg” zaprasza wszystkich chętnych, piszących i nie tylko (mile widziana młodzież) w każdy pierwszy piątek miesiąca, sala ZNP, ratusz, Sukiennice 2, tel. 506 694 440, 77 416 36 58 (ZNP), www.klubliterackibrzeg.pl

kontakt@klubliterackibrzeg.pl www.klubliterackibrzeg.pl

„Z Mikołajem” przez wiersz i polski taniec” to program, z którym gościli w Brzegu uczniowie nyskiej Niepublicznej Szkoły Podstawowej. Przyjechali do Publicznej Szkoły Podstawowej nr 5 na zaproszenie Klubu Literackiego „Brzeg” działającego przy Zarządzie Związku Nauczycielstwa Polskiego o/ Brzeg.

Goście przyjechali ze szkoły, która wzbudziła zainteresowanie, gdyż jest szkołą niepubliczną, czyli potocznie – prywatną. Istnieje od niedawna, ale już ma patrona i sztandar. Chlubi się dużym naborem uczniów, zadowoleniem nauczycieli i rodziców, którzy płacą niewielkie czesne. Posiada cenne atuty: podmiotowe traktowanie ucznia, dobraną kadrę, szeroki wybór kołek zainteresowań, prawdziwą współpracę z rodzicami.

Inicjatorką wycieczki była dyrektorka Danuta Kobyłecka, kobieta wielu pasji. Wydała tomik poezji i publikowała w wielu wydaniach zbiorowych. Bywa gościem Najazdu Poetów na Zamek, należy do Nauczycielskiego Klubu Literackiego w  Opolu, prowadzi Klub Literacki w Nysie oraz sprawuje wiele funkcji społecznych. Zadziwia tym, że jej doba ma zapewne więcej godzin, bo znajduje czas na wydzierganie poncza, czy innego cudeńka, kocha robótki ręczne.

Wyjazd do Brzegu był sponsorowany przez Urząd Miasta Nysa w ramach promocji. Dzięki temu uczniowie PSP 5 i organizatorzy w Brzegu otrzymali paczki mikołajowe z poezją Jana Kozarzewskiego, z płytami, albumami i innymi miłymi prezentami.

Kim był J. Kozarzewski? Poetą, człowiekiem bardzo zasłużonym dla Nysy. Pochodził z rodziny spokrewnionej z C. Kamilem Norwidem, walczył w ruchu oporu, był więźniem obozów koncentracyjnych. Otrzymał karę śmierci. Ocalił go Julian Tuwim – poruszony do głębi wierszem Kozarzewskiego, wyjednał u władz ułaskawienie. Wyrok śmierci zamieniono na 10 lat ciężkiego więzienia. Po odbyciu kary Kozarzewski osiadł w Nysie. Pracował w księgowości oraz prowadził Ognisko Muzyczne, zajmował się działalnością kulturalną. Wydał trzy tomiki poetyckie, zmarł 1996 r. i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim. Pośmiertnie wydano tomik „Życiorys na dni się nawleka”, którego egzemplarze zostały podarowane wielu obecnym na spotkaniu. Dyrektorka zaprosiła starszych brzeżan do udziału w Konkursie Poetyckim „Orzech” im. J. Kozarzewskiego.

Na scenie w PSP 5 zrobiło się kolorowo i gwarno, bo dzieci z Nysy dały popis polskich tańców narodowych, które są bardzo skoczne: oberek, krakowiak, mazur, poleczka. Tańczyli: Natalia Nalepa, Karolina Pietkiewicz, Anna Piątek, Oliwia Kopka, Zuzanna Talaga, Gabriela Kitajczuk, Kacper Grubiak, Dominik Włoszczyński, Wojciech Malik, Łukasz Mikos, Daniel Ozga, Grzegorz Gancarz.

D. Kobyłecka: – Nauka tańców narodowych na zajęciach pozalekcyjnych jest jednym z elementów programu wychowawczego szkoły. Choreografię robię sama, zajęcia we wszystkich grupach od kl. I  do VI też prowadzę sama – dodaje. – Tło historyczne, epokę danych tańców przybliża historyk Jarosław Dutka, strojami zajmuje się Grażyna Fryc, pomocą zawsze służy Anna Włoszczyńska. Pieniądze zdobywamy z różnych źródeł: unijne projekty edukacyjne, konkursy, sponsorzy indywidualni, aukcje szkolne. Dalej dyrektorka wspomina historię powstania szkoły: – To było rekordowe tempo, w 1999 r. podjęłam działania, a wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych dokonano w maju 1999 roku, po czym rozpoczęto pierwszy nabór. W r. 1999/2000, funkcjonowały klasa I i II liczące…ośmioro uczniów. Co rok powstawał nowy oddział. Obecnie tworzymy już zespół szkolno – przedszkolny – wyjaśnia.

Program mikołajkowy był pełen niespodzianek, gdyż przyjechała z Nysy poetka Anna Kędzia – Kupiec, pisząca m.in. wiersze dla dzieci. Czytała utwory o zwierzakach, dzieci słuchały z ciekawością, gdyż mimo osiągnięć technicznych, jednak nadal słowo czytane jest dla dziecka najważniejsze. Romana Więczaszek prezentowała wiersze – wspomnienia z dzieciństwa i do wspólnego czytania zapraszała młodych widzów. Życzenia świąteczne zostały osłodzone przez Mikołaja „deszczem” cukierków, które spadły na widownię.

Uczniowie z Nysy otrzymali od klubu i dyrektora naszego zamku Pawła Kozerskiego niespodziankę – możliwość zwiedzania Muzeum Piastów Śląskich z miłym przewodnikiem. Wcześniej historię zamku przybliżyła dzieciom członkini klubu Teresa Pantalewicz.

- Chciałabym utrzymać kontakt z PSP 5 na gruncie artystycznym – taniec, teatr. Być może mogliby przyjechać do nas na Dni Nysy, wtedy będzie konkurs teatrzyków lalkowych oraz Festiwal Twórczości. Jestem otwarta na współpracę i cieszę się, że się poznaliśmy – zapewnia D. Kobyłecka, dziękując dyrekcji i nauczycielom PSP 5 za miłe przyjęcie.

Romana Więczaszek

artykuł również na str. www.gazetabrzeska.eu

REGULAMIN KONKURSU….niżej….

Pierwszy taki bal!

W Polsce nadal panuje stereotyp, że emeryt to osoba niedołężna, bawiąca wnuki i chodząca tylko do kościoła. Tymczasem seniorzy to coraz większa grupa, która nie chce żyć na marginesie życia i wychodzi z domu w poszukiwaniu aktywności. Temu służą Uniwersytety Trzeciego Wieku, kluby, liczne grupy zainteresowań.

O szczególnej aktywności seniorów miałam okazję się przekonać, gdy wybrałam się do Ratuszowej, aby napisać o noworocznym spotkaniu emerytowanych nauczycieli. W sali świątecznie przystrojonej błyszczały karnawałowe stroje i eleganckie garnitury. Trudno było na dłużej zasiąść do rozmowy, gdyż uczestnicy wieczoru byli bardzo zajęci.

 Bal rozpoczął się walcem, potem były kółka, węże, twisty i ogniste rock and rolle. Nie wypadało także przerywać  towarzyskich pogawędek, bo to wspaniała okazja, żeby odświeżyć znajomości. Bal prowadził DJ Paweł Tkocz, który stworzył energiczną listę przebojów, ale nie udało mu się zmęczyć tancerzy starszych wiekiem. Nikt nie patrzył tego wieczora w kalendarz. Wiadomo, że dzięki tańcowi aktywizuje się hormon szczęścia, od czasów pierwotnych taniec terapią i środkiem antydepresyjnym, o wiele skuteczniejszym niż lekarstwa. Istnieje nawet nurt psychologii zwany choreoterapią. W nim nie chodzi o technikę, ale o ruch, który w takt muzyki odpręża i redukuje napięcie mięśniowe Dodatkowo pozwala odreagować nagromadzone emocje oraz uzyskać równowagę wewnętrzną. Taniec wpływa pozytywnie nie tylko na układ ruchowy, ale i na cały organizm, a w szczególności na układ krążenia, oddechowy, nerwowy, pokarmowy oraz na przemianę materii. Dotlenia wszystkie komórki ciała, poprawia krążenie krwi i elastyczność stawów. Wyrabia koordynację ruchów oraz kształci wyobraźnię i pamięć ruchową.

Tak oto, odmładzali się nauczyciele, którzy mają swoją sekcję przy Zarządzie Oddziału Związku Nauczycielstwa Polskiego w Brzegu.  Przewodniczącą Oddziałowej Sekcji Emerytów od 2006 r. jest Halina Prymula, obecnie sprawująca drugą kadencję.
- Na pierwszym miejscu stawiamy aktywność wspólnotową, a także aktywność każdego członka z osobna. Zachęcamy do realizowania własnych zainteresowań, inicjowania wśród innych swych uzdolnień. Cieszymy się każdą chwilą, aby potem nigdy nie żałować , że utraciliśmy młodość – mówi przewodnicząca.

W spotkaniach uczestniczą zaproszeni poeci, lekarze, związkowcy wyższego szczebla, kosmetolodzy, ekolodzy. Reprezentują różne zawody oraz pasje. Nauczyciele pracując, rozwijali zainteresowania swoich uczniów, a obecnie czynią to dla siebie.

I tak w tej grupie są utalentowane malarki Janina Karwowska i Zuzanna Holler, na których wystawy chodzą uczestnicy sekcji. Działają dwa kluby: Klub Literacki „Brzeg” pod kierunkiem Romany Więczaszek oraz Emerycki Klub Literacki pod kierunkiem Józefa Chimiaka. H. Prymula mówi, że ich „spotkania, które odbywają się w sali związkowej są prawdziwymi ucztami, nie tylko panuje tam poezja, ale też rozbrzmiewa muzyka i śpiew”. Członkowie sekcji razem układają plan pracy, służą pomocą innym, odwiedzają koleżanki, które ze względów zdrowotnych nie mogą uczestniczyć w  spotkaniach. Organizują spotkania literackie, spotkania pokoleniowe tj. nauczycieli emerytów i nauczycieli czynnych  zawodowo, spotkania integracyjne z rodzinami na działkach i w plenerze, wycieczki turystyczno – krajoznawcze. Pamiętają o urodzinach seniorów, w szczególny sposób honorują osobiste  rocznice np. 50 i 60 – lecia pożycia małżeńskiego.

– Taki bal karnawałowy połączony z opłatkiem organizowałam po raz pierwszy i mam nadzieję, że na stałe wejdzie do kalendarza naszych spotkań – wyznaje przewodnicząca, przy okazji dziękując za wsparcie finansowe władz ZO ZNP, prezes  Barbarze Mrowiec i wiceprezes Nadziei Nawrockiej oraz za pomoc kulinarną Józefowi Chimiakowi. Członkowie Sekcji Emerytów wiedzą, że taniec przedłuża młodość, więc mają nadzieje, że ich szefowa uwzględni spotkania z tańcem w planie pracy.

Tego wieczora każdy każdemu słał noworoczne życzenia, a H. Prymula między jednym tańcem a drugim zwierzyła się, że marzy o zorganizowaniu spotkania z Anną Dymną. – To kobieta spełniona, dająca wiele życzliwości i serca innym. W naszych czasach pełnych zabiegania i dbałości przede wszystkim o siebie, jest ona przykładem osoby cieplej, jest wzorem do naśladowania.

- Gdyby sekcja otrzymała duże dofinansowanie do działalności w tym roku, to…

- Zorganizowałabym dwudniową wycieczkę w Góry Świętokrzyskie. A gdyby to były bardzo duże pieniądze, zabrałabym swoją grupę do Brukseli na zwiedzanie  Parlamentu Europejskiego.

Romana Więczaszek

………………………………………………….

Uwaga! Klub Literacki „Brzeg” zaprasza wszystkich chętnych, piszących i nie tylko (mile widziana młodzież) w każdy pierwszy piątek miesiąca, sala ZNP, ratusz, Sukiennice 2, tel. 506 694 440, 77 416 36 58 (ZNP), www.klubliterackibrzeg.pl. kontakt@klubliterackibrzeg.pl