Jestem pełen świeżych, gorących, nieuporządkowanych, wrażeń. To się stało tak szybko, jedno po drugim, w pierwszym przypadku  – autentyczna, żywiołowa rozmowa z dziećmi o potrzebie i sztuce pisania wierszy, w drugim  -  nostalgiczna, refleksyjna, nastrojowa „uczta duchowa” w bezpośrednim kontakcie z autorami wierszy, z muzyką, obrazkami video na ekranie i fotografiami krajobrazów miasta w małej galeryjce Centrum Kultury w Głuszycy.

Na początek oddaję głos słynnemu historykowi angielskiemu Normanowi Davisowi, który historię Polski uczynił ideą fix swej pracy naukowej W jednej z książek przytacza on wzruszający sonet francuskiego poety, Joachima du Bellay, który wywarł na nim niezatarte wrażenie:

Szczęśliwym ten, co jak Ulisses z pięknej podróży,
lub ten, kto złote runo zdobył,
powraca w doświadczenie i mądrość bogatszy
żyć wśród bliskich do końca dni swoich !

 
Kiedyż jednak ja powrócę do mojej wioseczki,
by dym z komina ujrzeć, i kiedy
zobaczę znów ubogą zagrodę,
co dla mnie więcej od pałaców znaczy?

Bardziej mnie cieszy chałupa rosochata
niż dumne fasady rzymskich patrycjuszy,
bardziej niż marmury cieszy mnie podłoga z desek heblowanych.
 

Wolę moją galijską Loarę od łacińskiego Tybru,
wolę moją małą Lirę, od wzgórz Palatynu,
a od morskiej bryzy wolę andegaweńską łagodność. 

Jest coś, co napawa optymizmem, podnosi na duchu, budzi nadzieje. Otóż Głuszyca ma swoich piewców, ma admiratorów, którzy umieją odmalować wierszem piękny obraz lat dzieciństwa i młodości tu właśnie przeżytych. Do tej pory odkryliśmy troje takich twórców – Natana Tenenbauma, Marka Juszczaka, Romanę Więczaszek. Pierwszy z nich, to poeta sławy krajowej. Z rodzinnego miasta, Głuszycy, w której przyszło mu spędzić lata dzieciństwa tuż po wojnie, pozostawił w swej twórczości maleńkie, choć bardzo sympatyczne akcenty. Marek Juszczak i Romana Więczaszek, to Głuszyczanie z krwi i kości, tu się urodzili, tu chodzili do szkoły i tu jest miejsce ich pierwszej pracy. Marek – z zawodu górnik i Romana – nauczycielka, są z nami, odkąd nawiązaliśmy bliższe kontakty i zaczęliśmy się razem spotykać na imprezach kulturalnych w Głuszycy. Marek, który „za chlebem” wyemigrował na Górny Śląsk do Knurowa, wydał u nas w Głuszycy dwa tomiki wierszy – „Łowienie czasu” i „Świadomość podświadomości”. Romana jest działaczką kultury i animatorką poezji w Brzegu nad Odrą. Tam wydała dwa tomiki swoich wierszy, „Krąg” i „Spacery wierszem”. Pośród innych wierszy, zarówno u Marka, jak i Romany, znajdujemy piękne, wzruszające strofy o rodzinnym mieście – Głuszycy.

 Z Romaną Więczaszek i Markiem Juszczakiem spotykamy się corocznie w Centrum Kultury i w szkołach na wiosennych i jesiennych spotkaniach z poezją „Głuszyca – moje miasto”. W październiku 2009 roku było to spotkanie poszerzone o miejscowego artystę rzeźbiarza, „łomnickiego Wita Stwosza”, Jerzego Marszała. W spotkaniach uczestniczy młodzież Zespołu Szkół i gimnazjum, a także szkół podstawowych pod opiekuńczymi skrzydłami swych nauczycieli-polonistów i dyrektorów.  Uczestniczą w nich także osoby dorosłe zainteresowane poezją, bliscy i znajomi naszych gości i co warto podkreślić z szacunkiem – władze miejskie. „Głuszyckie spotkania z poezją”, w których obok ludzi starszych uczestniczy tak licznie młodzież, pokolenie najsilniej związane z miejscem swego urodzenia, miejscem dzieciństwa i młodości, mają szczególne znaczenie. To jest ich „gniazdo rodzinne”. Stąd być może wyruszą w „szeroki świat”, tak jak to się stało z Natanem, Romaną i Markiem, lecz więź z „krajem lat dziecinnych” będzie mocna jak „pierwsze kochanie”, będzie powracała w pamięci tak silnie i pięknie, jak w wierszach naszych gości. Kiedyś powrócą do swej Itaki, bo jak to pięknie ujęła Romana Więczaszek, posługując się sentencją hiszpańskiej powieściopisarki Rosy Montero – „dzieciństwo, to miejsce gdzie mieszka się przez całe życie”.

Romana i Marek powracają do nas jak Ulisses z pięknej podróży, w doświadczenie i mądrość bogatsi, by dym z komina ujrzeć i swą zagrodę, która więcej od pałaców znaczy. Wolą deski heblowane od marmurów i nieokiełznaną Bystrzycę od rozłożystej Odry lub Stawu Moczury.

Stało się tak ponownie wczorajszego dnia, najpierw w Szkole Podstawowej nr 2 ,a następnie wieczorem w głuszyckim Centrum Kultury. Obydwa spotkania były tak sympatyczne i wzruszające i na długo zapadną w pamięci ich uczestników.  Tak samo jak zaprezentowane wiersze. Przytoczę tylko dwa z nich:

 Nie płoszcie rano świata,
 bo ptak się boi
 i wiatr
chcę wyjść boso na trawę,
przywitać zaspany dzień,
chcę klasnąć słońcu,
co chmury zwyciężyło
niech oświetla przeszkody,
niech spokojne miłością
muska moją szyję.

I nic mi więcej nie trzeba…

 -  pisze w jednej ze swoich miniaturek Romana Więczaszek.

 A Marek Juszczak  wierszem rymowanym:

Tu zostawiłem swoje serce, miedzy górami a doliną,
Łapałem wiatr jak czyjeś ręce, może to twoje były dziewczyno.

Puszczałem łódki do rwącej wody by z marzeniami poszły w dal,
Bystrzyco, rzeko ciągłej przygody, czy je zaniosłaś tam, gdziem chciał ?

Nocą gdy księżyc oświetla rowy, a w rowach świerszcze cykają dysząc
Na góry spływa cień Wielkiej Sowy, jak sen nad uśpioną Głuszycą

Na stawach raki i gwiazdy w wodzie, strumień, wodospad i słodka cisza,
Lubiłem tam przychodzić co dzień, czasem płakałem, gdy nikt nie słyszał.

Szumiące świerki, dzwony kościoła, od tego świata nie chcę więcej,
Znad gór tęsknota za mną woła: tu zostawiłem moje serce !

Czy trzeba ciągle tak gnać? Gonić w pospiechu przed siebie?  – pisze w posłowiu do tomiku wierszy Romany Więczaszek „Krąg”, autorka posłowia Renata Blicharz – Może warto się czasami zatrzymać i rozejrzeć. Czyż nie wokół nas, nieomal na wyciągnięcie ręki krąg zatacza nasze życie? To pytanie zadaje sobie i czytelnikom Romana Więczaszek. Jej wiersze to delikatne rysunki, subtelne szkice ołówkiem , ciepłe kolorowe pastele. Czytając je, zastanawiamy się. czy trzeba ciągle tak gnać ? Może warto się czasem zatrzymać… Nad wierszem.

Myślę, że warto.

Stanisław Michalik

Zarząd Oddziału
Związku Nauczycielstwa Polskiego
w Brzegu nad Odrą

W dniach 21 i 22 kwietnia b.r. mieliśmy zaszczyt gościć w naszych szkołach w Głuszycy panią Romanę Więczaszek w ramach corocznie organizowanych przez nas „wiosennych spotkań z poezją”.

Spotkania z młodzieżą w publicznym Gimnazjum, szkole w której uczyła się w latach dzieciństwa Romana Więczaszek, a także w Zespole Szkół w Głuszycy, upłynęły w niezwykle serdecznej, wzruszającej atmosferze. Nie da się przecenić walorów dydaktycznych i wychowawczych tych spotkań. Pozostaną one na długo w pamięci i w sercach młodych adeptów sztuki pisania wierszy.

Jesteśmy ogromnie wdzięczni naszej rodaczce (Głuszyca jest dla Romany Więczaszek miejscem urodzenia, dzieciństwa i młodości) za jej bezinteresowne zaangażowanie we współorganizację spotkań, za piękne wiersze o naszym mieście, za gotowość dzielenia się swoją sztuką, wiedzą i doświadczeniem ze społecznością swego miejsca urodzenia.

Efektem dodatkowym częstych kontaktów z Romaną Więczaszek jest to, że piękne, zabytkowe miasto, Brzeg nad Odrą, staje się coraz bliższe mieszkańcom Głuszycy. Poznajemy i podziwiamy działalność  Klubu Literackiego przy Oddziale ZNP w Brzegu nad Odrą.

W imieniu obdarowanej słodyczami młodzieży serdecznie dziękujemy za wsparcie finansowe z strony Zarządu Oddziału ZNP w Brzegu nad Odrą, a także za aprobatę udzieloną naszej rodaczce w jej szlachetnej misji szerzenia piękna poezji i promocji obu naszych miast.

Z wyrazami szacunku i wdzięczności !

Redaktor Naczelny „Głosu Głuszycy”
Stanisław Michalik

W Zespole Szkół i Publicznym Gimnazjum w Głuszycy zagości w drugiej połowie kwietnia Romana Więczaszek, znana już nam autorka pięknych wierszy o naszym mieście. W obydwu szkołach spotka się z  nauczycielami i młodzieżą zainteresowanymi poezją i sztuką pisania wierszy.

Tegoroczne „wiosenne spotkania z poezją” zapowiadają się  atrakcyjnie. Będą to spotkania kameralne przy herbacie i ciastku, z towarzyszeniem gitarzysty, a zarazem wykonawcy poezji śpiewanej. Obok młodzieży szkolnej uczestniczyć w nich mogą wszyscy mieszkańcy chętni posłuchać muzyki i wierszy, porozmawiać z poetką, zwłaszcza że ma ona wielu przyjaciół w Głuszycy, bo przecież wywodzi się z naszego miasta.

Dla Gimnazjum będzie to szczególna okoliczność, bo Romana uczęszczała do tej szkoły w latach dzieciństwa i zachowało się w jej pamięci wiele wzruszających wspomnień.

Dziś Romaną możemy się szczycić, bo jej wiersze cieszą się coraz większym uznaniem znawców poezji, krytyków literackich i  wrażliwych na piękno słowa odbiorców .

Żeby nie być gołosłownym, przytoczę najświeższe opinie i recenzje uczestników lutowego spotkania autorskiego Romany Więczaszek w Klubie Muzyki i Literatury we Wrocławiu:

Fragmenty wypowiedzi Zbigniewa Kresowatego – literata, ikonopisty, krytyka literackiego:
- Dziś sztuka i poezja są bardzo potrzebne, bo w obecnych czasach posługujemy się obrazkami, a słowa idą w cień. Spotykamy się w klubie, który działa już 50 lat. Jest to szczególne miejsce, zawierające piękne eksponaty, przyciągające ludzi, którzy mają coś do powiedzenia.

- Ten wieczór, to nostalgiczny come back Romany. We Wrocławiu studiowała, tu zaplanowała życie osobiste, tu pisała zapewne wiersze, które długo nie mogły się wydobyć z szuflady. Nie miały po prostu czasu.

- Poznałem twórczość R. Więczaszek, jej otoczenie i zapewniam, że jest to prawdziwa poezja. Jest to poetka, która stoi twardo na ziemi. Widziałem mieszkających obok jej domu parę kloszardów, borykających się z ogromnymi problemami. Romana honoruje te osoby, pomaga im. Proszę sobie wyobrazić, jakie metamorfozy poetka przechodzi każdego dnia! Stąd te wiersze są pewnym katharsis, zatrzymują nas na chwilę w świecie, który coraz bardziej przyspiesza. Powinniśmy wszystko uczynić, żeby dopuścić taką poezję do głosu. Polecam poezję Romany – dla poszukiwania sacrum. W jej tomikach jest godność, szacunek dla człowieka, są watki humanistyczne.

- Powrót do miłości i natury są nam potrzebne, i taka jest poezja autorki. Mówi o przyrodzie, o boleści – ale radosnej. Romana ciągle się dziwi (wiersz „Podziw i zrozumienie”), budzi się z naturą, opiekuje się chorą matką, dając miłość również kotu. Tadeusz Różewicz powiedział, że trzeba mieć odwagę, żeby dziś mówić o pięknie.

- Tomiki Romany są dobrze wydane: „Krąg” jest związany z przyrodą, „Spacery wierszem zawierają wiersze bardziej ogarniające – doświadczone. Zdradzę tajemnicę, że powstaje nowy tomik.

Prezes Fundacji Polskie Gniazdo, Marian Jakubiszyn:

- Jestem z Fundacji Polskie Gniazdo i wszystko, co polskie, jest mi drogie. W tym klubie cztery  razy gościł Edward Stachura, mój przyjaciel, który – uważam – miał szansę na Nagrodę Nobla. W dzisiejszym świecie goniącym za dobrami materialnymi, pani pisze wiersze piękną „naturalszczyzną”, jest w nich szacunek do przyrody, do człowieka. Po każdym wierszu mógłbym namalować obraz.

- Romana jest dla mnie życiodajną brzozą, która nakarmiła nas dzisiaj życiodajną poezją. Jestem zauroczona spotkaniem – powiedziała Barbara Pawlak – szefowa Saloniku Literackiego na Świebodzkim. Pochodzę z Nowej Rudy, to niedaleko Głuszycy. Też wyrosłam w krajobrazie, gór i brzóz, mam sentyment do tych drzew. – Dlaczego w twoich wierszach występują brzozy?

W wywiadzie, którego udzieliła autorka Markowi Perzyńskiemu – dziennikarzowi „Niedzieli”, historykowi, który wydał kilka książek związanych w Dolnym Śląskiem ,rozmawiała o Głuszycy, Osówce, o ludziach znanych dziennikarzowi, m.in. o byłym burmistrzu Stanisławie Michaliku, który jest założycielem atrakcji turystycznej, Tajemniczego Podziemnego Miasta Osówki, historykiem, znawcą przyrody, obecnie głównym redaktorem czasopisma Głos Głuszycy, promującego Brzeg, twórczość R. Więczaszek i Klubu Literackiego „Brzeg”.

Romana Więczaszek  nie wstydzi się swego pochodzenia z Głuszycy, dla niej jest to miejsce najpiękniejsze na świecie. Tu ujrzała światło dzienne, tu spędziła najszczęśliwsze lata dzieciństwa i młodości, tu wkroczyła w świat dorosłych.  Nic w tym dziwnego, że chce tu przyjeżdżać. Ceńmy ją za to, że wspomnienia z tych lat utrwala w strofach wierszy i że swą miłością i tęsknotą do stron rodzinnych chce się z nami podzielić.

Stanisław Michalik

 Jesienne Spotkania z Poezją (i Sztuką?) pod hasłem: Głuszyca  -  moje miasto !

 To już będzie trzecia edycja corocznych „jesiennych spotkań z poezją”. Tym razem  w Centrum Kultury w Głuszycy w piątkowe popołudnie 23  października chcemy spotkać się z autorami wierszy o naszym mieście Romaną Więczaszek i Markiem Juszczakiem. By spotkanie urozmaicić postanowiliśmy w tym roku poszerzyć scenariusz o udział twórców z innych dziedzin kultury. Mamy już akces uczestnictwa naszego rodzimego artysty, Jerzego Marszała, który pokaże nam swoje ostatnie prace rzeźbiarskie. Będą jeszcze inne niespodzianki, ale by były niespodziankami nie możemy o nich pisać. W części literackiej mistrzami ceremonii będą uczniowie Zespołu Szkół i gimnazjum. Przygotują oni prezentację i recytację wierszy naszych „zagranicznych” gości, Romany z Brzegu n. Odrą i  Marka z Knurowa, a także łomnickiego„Nikifora”, Jerzego. Dalej z gośćmi spotkania przeprowadzimy rozmowę o poezji i sztuce tworzenia. Będzie można podziwiać piękno głuszyckich krajobrazów na telebimie, posłuchać muzyki i poezji śpiewanej. Chcemy zrobić wszystko, aby było nastrojowo i pięknie, aby wieczór zapadł wszystkim obecnym na długo w pamięci. Cieszy nas, że patronat nad imprezą objęli:  Przewodniczący Rady Miejskiej, Jan Chmura, Burmistrz Miasta, Wojciech Durak, Dyrektor Centrum Kultury, Jacek Świderski. Głównym organizatorem „Spotkań” jest Redakcja „Głosu Głuszycy”, ale sami nie bylibyśmy w stanie wiele osiągnąć bez wydatnej pomocy Zespołu Szkół, Gimnazjum, no i oczywiście gospodarza imprezy, Głuszyckiego Centrum Kultury.

 Na „Jesienne Spotkania z Poezją” zapraszamy wszystkich zainteresowanych poezją i sztuką. Wstęp wolny. Zapewniamy chwilę relaksu, oderwania od codziennych trosk i kłopotów.

                                                                                                                                            Redakcja.

 Konkurs Literacki  -  Rozstrzygnięcie ! W poprzednim numerze „Głosu” zamieściliśmy cztery wiersze liryczne różnych autorów, nie zdradzając ich nazwisk. Zabawa polegała na tym, by wybrać spośród nich ten, który najbardziej odpowiada naszej wrażliwości, najbardziej nam się podoba. Swój wybór należało zostawić na karteczce z numerem wiersza i swoim adresem w Bibliotece Miejskiej. Troje uczestników konkursu wyłonionych w drodze losowania otrzyma nagrodę w formie tomików wierszy R. Więczaszek na „Jesiennych Spotkaniach z Poezją”, o których piszemy powyżej. Dziś pora ujawnić tytuły i autorów wierszy, a mianowicie:

 Wiersz 1, to „Sitowie” – Juliana Tuwima,

Wiersz 2, to fragment  „Kroniki Olsztyńskiej” – K. I. Gałczyńskiego,

Wiersz 3, to „Zachwycenie” z tomiku „Łowienie czasu” Marka Juszczaka,

Wiersz 4, to „Nienasycenie” z tomiku „Spacery wierszem” Romany Więczaszek

 Czyje wiersze spodobały się najbardziej kto stał się „szczęściarzem” w losowaniu, o tym powiadomimy w następnym numerze „Głosu”   

 A dziś dla odprężenia proponujemy kolejne dwa wiersze naszych rodzimych autorów: 

 Romana Więczaszek

 Dzieciństwo w górach

Ukształtowała mnie droga do „jedynki”
pod górkę
pełna niespodzianek
Z  niej na tekturowych tornistrach
sunęliśmy szczęśliwie do domu

 Wychowała górka ze szkoły
co słuchała uczciwie
grzechów i wrażeń
jak konfesjonał

 Ukształtowała mnie górka nad rzeką
pełna łopianów
Pod ich parasolem
udawałam ze Zdziśkiem
że nie słyszę wołania mamy

 Górka na Łąkową zakopana w śniegu
z moich sanek robiła kręćka
Tato się śmiał

 Mam w sobie góry
na zawsze

Marek Juszczak

Tu zostawiłem swoje serce
między górami a doliną,
łapałem wiatr jak czyjeś serce
- Może to Twoje było dziewczyno?

Puszczałem łódki do rwącej wody,
by z marzeniami płynęły w dal,
Bystrzyco – rzeko ciągłej przygody,
czy je zaniosłaś tam, gdziem chciał ?

Nocą gdy księżyc oświetla rowy,
a w rowach świerszcze cykają dysząc,
na góry spływa cień Wielkiej Sowy,
jak sen nad uśpioną Głuszycą.

Na stawach raki i gwiazdy w wodzie,
strumień, wodospad i słodka cisza,
lubiłem tam przychodzić co dzień,
czasem płakałem, gdy nikt nie słyszał.

Szumiące świerki, dzwony kościoła,

od tego świata nie chcę wiecej

Znad  gór tęsknota do mnie woła:   

Tu zostawiłeś swoje serce.  

/Autor art. Stanisław Michalik /                                                                                            

 4 lipca w pachnącej drewnem „Łomnickiej Chacie” miała miejsce prezentacja medialna przygotowanego do druku przez dwójkę redaktorów „Głosu Głuszycy”, Stanisława Michalika i Leopolda Krynickiego, nowego albumu  -   „Głuszyca, moja Itaka”. Prezentacja zgromadziła elitę intelektualną miasta na czele z władzami miejskimi: przewodniczącym Rady, burmistrzami, radnymi zajmującymi się sprawami kultury, a także innymi osobami ze środowisk kultury, oświaty, lokalnego biznesu.

W wypełnionej po brzegi sali konsumpcyjnej na piętrze budynku było cicho „jak makiem siał”, bo pomysł albumu  jak również formuła prezentacji wzbudziły duże zainteresowanie, a nawet wzruszenie. Album składać się będzie z wierszy trójki autorów wywodzących się z Głuszycy, poety, nauczycielki i górnika,  których los rzucił w dalekie strony, ale nie zapomnieli oni o swoich korzeniach i po latach piszą pełne nostalgii wiersze o swoim „kraju lat dziecinnych”, do którego powracają wspomnieniami jak Odyseusz do swej Itaki. Dwoje z nich, Romana Więczaszek z Brzegu nad Odrą i Marek Juszczak z Knurowa przybyli osobiście na prezentację i recytowali swoje wiersze wybrane do albumu. Trzeci, najsłynniejszy poeta, Natan Tenenbaum, mieszkający od dłuższego czasu w Sztokholmie, był gościem głuszyckiego Centrum Kultury w 2002 roku.

Wiersze stanowią „złotą ramę” do artystycznych fotografii, odzwierciedlających „okiem kamery” urzekające piękno krajobrazów i przyrody gminy Głuszyca. Redaktorzy albumu dokonali wyboru najciekawszych fotografii czwórki młodych Głuszyczan, Ani Błaszczyk, Marzeny Michalik, Tomasza Gromali, Romana Głoda, ale okazuje się, że takich cichych amatorów fotografiki artystycznej jest w mieście znacznie więcej. Album będzie więc wzbogacony o jeszcze inne zdjęcia. Prezentacja, to ważne wydarzenie kulturalne w mieście, ale także test na szanse produkcyjne i możliwości recepcyjne albumu. Wydaje się, że wypadł on obiecująco. Patronat nad albumem objęła nowo utworzona grupa „Partnerstwo dla Głuszycy”, a wydawcą zgodziło się być Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Doliny Bystrzycy.

Jeśli wszystko się uda, to w grudniu br. „na gwiazdkę” wzbogacimy się o nowy, piękny album z naszego miasta

 Stanisław Michalik

O Głuszycy w „Gazecie Brzeskiej”.

 Obecność Romany Więczaszek na głuszyckiej prezentacji albumu stała się dla niej inspiracją do napisania niezwykle sympatycznego dla nas artykułu w „Gazecie Brzeskiej” (nr 14) pt. „Moja Itaka”. Pisze ona o znaczeniu wspomnień z lat dzieciństwa  w życiu człowieka, o literackich reperkusjach tej miłości i przywiązania  do „kraju lat dziecinnych” w wierszach Mickiewicza, Asnyka, Staffa. Takie uczucia towarzyszą Jej niezmiennie, czemu daje wyraz w swoich wierszach. Dalej pisze o swoich związkach z Głuszycą i satysfakcji, z jaką przyjęła zaproszenie na prezentację albumu  i zamieszczenie w nim Jej wierszy. Część artykułu poświęcona jest naszej atrakcji turystycznej  –  Osówce oraz nowo zbudowanej „Łomnickiej Chacie”, wraz z kolorowymi fotkami obu miejsc i zachętą do ich odwiedzenia. Sekwencję o wzruszającym spotkaniu z Markiem Juszczakiem i wszystkimi gośćmi prezentacji kończy słowami pewnej hiszpańskiej pisarki: „Dzieciństwo to miejsce gdzie mieszka się przez całe życie”. 

Stan

Rozmowa z Romaną Więczaszek, redaktorką tomiku wierszy brzeskich poetów „Szukam obrazów wśród niepokojów”

 Przykro mi, że nie mogłem skorzystać z zaproszenia i osobiście uczestniczyć w wieczorze promocyjnym pięknej książeczki brzeskich twórców. Cenię sobie ogromnie znajomość z Panią, jako osobą dla której Głuszyca była i pozostała w pamięci „gniazdem rodzinnym”, jak również to, że w tomiku wierszy sławiących piastowski Brzeg nad Odrą, znalazły się również Pani wiersze, reminiscencje z lat dzieciństwa i młodości w maleńkiej Głuszycy.

Przyznam się, że dla mnie miasto Brzeg jest również  sentymentalnym, miłym sercu wspomnieniem, bo w tym mieście uczyłem się przez trzy lata w Liceum Pedagogicznym. Wiersze zebrane w tomiku pełne przywiązania i miłości do tego miasta są mi szczególnie bliskie, a Pani miniaturowy wierszyk „Legenda”, zawiera wszystko, co w tej sprawie można powiedzieć. Jak doszło do wydania almanachu? Czyj to był pomysł, jak długo trwały prace przygotowawcze i wydawnicze?

- Posłużę się wypowiedzią W. Gombrowicza, którą zamieściłam w słowie wstępnym do wydania: „Nie można walczyć z tym, co dusza sobie wybierze”. Zapragnęliśmy dialogu z odbiorcą, a nie ma innego sposobu jak wydanie książki. Jesteśmy zdania, że poeci nie powinni pisać tylko dla poetów! Dlatego wybraliśmy teksty, które powinny trafić do czytelnika w różnym wieku. Myśleliśmy o brzeżanach lubiących swoje miasto: są wiersze związane z Brzegiem, zamieściliśmy poza tym tekst narracyjny o walorach miasta. Są wiersze poruszające uczucia, niektóre można wykorzystać w różnych okolicznościach (miłość, święta, pory roku). Nie zapomnieliśmy o najmłodszych czytelnikach. Pracowaliśmy z zapałem od lata ubiegłego roku, zajęłam się redakcją i korektą. Ofiarnie pomagała nam Małgorzata Kościńska, pani grafik. Wykonała skład, projekt okładki oraz ilustracje. Już  na początku stycznia tomik był w naszych rękach.

Można się spodziewać, ze Wasza inicjatywa spotkała się z zainteresowaniem władz miejskich, a także innych brzeskich placówek kultury, bo adresowana jest do szerokiego odbiorcy.

- Rzeczywiście spotkała się z zainteresowaniem, ale takim, które ostudziły inicjatywę klubu na przyszłość (w kwestii promocji miasta). Wdzięczni jesteśmy brzeskiemu Zarządowi ZNP, który  pokrył koszt grafiki książki. Również  dziękujemy Wydziałowi Promocji Urzędu Miasta i burmistrzowi Wojciechowi Huczyńskiemu za piękny list: „(…) informuję, że możliwością współuczestniczenia jest objęcie wydania patronatem Burmistrza oraz zakup 150 egzemplarzy gotowego wydania tomiku (…). Mam nadzieję, że ta współpraca przyczyni się do promocji, rozwoju i krzewienia kultury lokalnej naszego miasta, a tym samym zachęci wielu mieszkańców Brzegu do angażowania się w sprawy naszej małej Ojczyzny- miasta Brzeg”. Niestety, do dziś urząd nie zapłacił drukarni, bo tak długo trwają prace w urzędzie nad przygotowaniem dokumentów. Resztę kosztów (które wzrosły, gdyż wydanie książki to nie to samo co wydrukowanie) dawno pokryliśmy i martwimy się, że opieszałość wydziału źle świadczy o naszym klubie na przyszłość. Jednak prawdziwym szokiem była odpowiedź Burmistrza na nasze pismo dotyczące wieczoru promocyjnego: „(…) nie wyrażam zgody w związku z brakiem zabezpieczonych środków w budżecie”. Nasze marzenia o dużej imprezie w Sali Stropowej okazały się niemożliwe, sprawy reklamy wieczoru również. Ostatecznie spotkanie odbyło się w Miejskiej Bibliotece Publicznej im. ks Ludwika, przy ul. Jana Pawła II, która za darmo użyczyła nam czytelnię.

Jakie ma Pani wrażenia? Kto był organizatorem spotkania? Jakie było zainteresowanie władz miejskich, samorządowców, ludzi kultury wieczorkiem promocyjnym, kto był zaproszony i  kto w nim uczestniczył?

- Cieszyliśmy się, że byli z nami członkowie rodzin, przyjaciele i znajomi. Zabrakło miejsc siedzących! Wcześniej sami wydrukowaliśmy zaproszenia i plakaty, które zawisły w Brzegu dzięki dyr. BCK Adamowi Bubiłkowi. Roznieśliśmy i wysłaliśmy pocztą ok. 100 zaproszeń. Przybyli ludzie, którzy docenili nasz trud: dyrektor Muzeum Piastów Śląskich Paweł  Kozerski, prezes ZNP Barbara Mrowiec, radni miasta: Andrzej Ogonek, Jan Pikor, członkinie Uniwersytetu Trzeciego Wieku, instruktor Dorota Herman, przedstawiciele szkół. Przedstawiliśmy program, w którym recytowali swoje wiersze starsi i młodzi poeci: Z. Herman, S. Migoń, A. Mrozowska, J. Sadłoń, W. Sandurska i ja.

Cytowaliśmy też wiersze nieobecnych; A. Bilońskiego i K. Ostrowskiej. O nastrojowe tło muzyczne zadbała młodzież, grając na gitarach i śpiewając. Dołączyli tym razem A. Kamizelich i O. Cieślak. Sprawdziło się, że poezja wywołuje emocje, gdyż recytację czasami wspomagały łzy wzruszenia. Ale uśmiechów też było wiele. Program odbył się na tle ciekawej, 7 metrowej scenografii autorstwa M. Kościńskiej. Pochwaliliśmy się dobrą recenzją naszej książki napisaną przez  literatkę, prof. z uniwersytetu. Pokryliśmy koszt małego przyjęcia, które pomogły przygotować panie z biblioteki oraz matki, które poezję osłodziły ciastami. Nasza autorka ilustracji do tomiku podarowała zakładki do książki, a koleżanka z klubu pamiątkowe emblematy. Jesteśmy wdzięczni kwiaciarni i Jadwidze Czuj za wiosenne kwiaty, które były pięknym prezentem dla wielu gości. Dziękujemy również dyrekcji PSP nr 5 za wypożyczenie sprzętu nagłaśniającego. Jak widać, organizacją całości zajęliśmy się sami, z czego jesteśmy dumni. Żal tylko, że jeżdżąc na spotkania autorskie do bibliotek w Opolu obserwujemy inne realia, lepsze.

Ukazanie się tomiku wierszy, tak mocno związanego z rodzinnym gniazdem, wyrosłego na jego gruncie i dodającego mu splendoru, nie zrobiło, jak widać większego wrażenia na osobach i instytucjach zajmujących się kulturą w mieście. Czy pojawiły się jakieś inne propozycje dotyczące rozpowszechnienia książki (w szkołach, w bibliotekach), projekty spotkań autorskich, imprez promocyjnych itp.?

- Smutno autorom, że nikt z urzędu nie przybył na spotkanie, nie podziękował za wiele godzin pracy pełnej pasji! Promocja była niedawno, więc na razie nie mamy propozycji upowszechnienia publikacji.  Pomyślimy nad tym sami,  na razie książka jest dostępna w księgarni „Wiedza” w Brzegu, a jak wykorzysta ją miasto nikt nas nie poinformował.  

Czy po tych doświadczeniach Romana Więczaszek nie spocznie na laurach, czy spodziewa się dalszego wsparcia swoich koleżanek i kolegów z Klubu Literackiego, czy można spodziewać się nowych pomysłów  i inicjatyw?

- Mam nadzieję, że zawieją nam w końcu dobre poetyckie wiatry w Brzegu. Mimo wszystko odczuwam dużą radość z ukończenia dzieła, a przeciwności losu są po to, żeby je pokonywać. Z nowymi doświadczeniami narodzą się nowe twórcze pomysły, na pewno.

Stanisław Michalik
redaktor nacz. „Głosu Głuszycy”

Kto nie był, niech żałuje.

Jesienne spotkania z poezją Romany Więczaszek i Marka Juszczaka już za nami. Piątek, 5 października, zapisał się w annałach głuszyckiego Centrum Kultury złotymi zgłoskami. Ten niezwykły wieczór autorski dwojga naszych Krajan, którzy swego czasu wyfrunęli z rodzinnego gniazda w świat szeroki, pozostanie na długo w pamięci wrażliwych na poezję uczestników imprezy.

Dlaczego niezwykły wieczór? Otóż dlatego, że udało się tradycyjną formułę spotkań literackich urozmaicić oglądaniem na ekranie obrazów video z naszej Głuszycy, słuchając jednocześnie wierszy czytanych przez autorów z podkładem muzycznym, że spotkanie uświetniła wokalistka z gitarą, Teresa Pietras, nastrojowymi piosenkami lirycznymi, że wszystko odbywało się w sali głównej przy stolikach z zapalonymi świeczkami i koszyczkami cukierków. Warto też zauważyć, że sala była pełna, co się rzadko zdarza na wieczorkach poetyckich. Wypełniły ją nauczyciele i młodzież Zespołu Szkół i Gimnazjum w Głuszycy, zaproszeni goście, na czele z posłanką do Sejmu, Katarzyną Mrzygłocką (stałym bywalcem tego rodzaju imprez  w Głuszycy), przewodniczącym Rady, Janem Chmurą i burmistrzem, Wojciechem Durakiem, dyrektorami szkół, a także innymi  mieszkańcami miasta i przyjezdnymi osobami bliskimi Romanie i Markowi.

 Co sprawiło, że zainteresowanie imprezą było tak duże? Bez wątpienia to, że autorzy wierszy, to osoby wywodzące się stąd, mające tu swoje rodziny lub bliskich znajomych, a także i to, że wśród wielu innych wierszy, stanowiących ich spuściznę literacką, znajdują się też wiersze związane z rodzinnym miastem, Głuszycą, sławiące jej przyrodę i uczuciowe związki z miejscem urodzenia, dzieciństwa i młodości.

To że atmosfera na sali była serdeczna i przyjazna było zasługą „gwiazd wieczoru”, Romany i Marka, którzy okazali się ludźmi niezwykle skromnymi  i sympatycznymi. Ich wiersze dało się słuchać i zrozumieć, a szczególne wzruszenie wywołały odczytane przez autorów na przemian piękne wiersze o Głuszycy przy akompaniamencie gitary Teresy Pietras. Na koniec były oklaski, były bukiety kwiatów wręczone przez Przewodniczącego i Burmistrza, a także Dyrektora Centrum Kultury, były upominki książkowe od Redakcji „Głosu” oraz na pamiątkę rękodzieła rzeźbiarskie naszego artysty amatora, Jerzego Marszała. Przed gośćmi wieczoru autorskiego ustawiła się długa kolejka po autografy i co ciekawe, wykupione zostały tomiki ich wierszy po promocyjnej cenie, a młodzież skorzystała ze specjalnie przygotowanych przez CK bezpłatnych zeszycików z wybranymi wierszami Romany i  Marka.

Słowa podziękowań należą się współorganizatorowi imprezy, Centrum Kultury w Głuszycy za udane przygotowanie i dekorację sali, Gimnazjum w Głuszycy za projekcję wizualną video, Zespołowi Szkół i Gimnazjum za zachęcenie młodzieży do uczestnictwa w spotkaniu, pani Teresie Pietras  za kolejny, znakomity koncert i wszystkim wspaniałym widzom za ciepłą, życzliwą atmosferę. Nie mniej ważnym okazało się wsparcie finansowe Burmistrza Miasta, a także batoniki chałwy i inne słodkości z brzeskiej „Odry” przywiezione specjalnie na tę okazję przez Romanę Więczaszek.

Naszych gości spotkała jeszcze jedna miła niespodzianka. Otrzymali w prezencie pamiątkową laurkę wierszem autorstwa prowadzącego prezentację Stanisława Michalika :

Laurka refleksyjna

dla Romy i Marka

(z okazji „Jesiennych spotkań z poezją” w Centrum Kultury w Głuszycy

5 października, 2007)

O takich jak Oni mówią w górach „ptoki”,

z rodzinnego gniazda pędzą w świat szeroki,

ledwie im skrzydełka pokrył puszek marzeń,

polecieli szukać w świecie mocnych wrażeń.

Byłoby symptomem zwykłej uległości,

gdyby „nad poziomy” nie lecieć w młodości.

Więc Roma jaskółka nie zwalniając biegu,

jęła uczyć dzieci w nadodrzańskim Brzegu,

że zaś greckie muzy wciąż wabią ją w chmury,

rozwiewa obłoki dla brzeskiej kultury,                                          

A Marek choć w locie chciał dorównać sowie,

osiadł gdzieś na szybie w górniczym Knurowie,

by nie przynieść wstydu, ten głuszycki gwarek

awansował w górę, bo został sztygarem.

Gdy codziennych zajęć szum wypełniał uszy,

to ich serce rwało do dziecięcej głuszy.

Czy to brzeg nad Odrą, czy też Szczygłowice,

I  Roma, i Marek marzą o Głuszycy.

A dodam do tego wyznanie najszczersze –

Oni o Głuszycy piszą piękne wiersze !

Siedzimy przy „miodzie” tu w głuszyckim grodzie,

niby uśmiechnięci  -  łza się w oku kręci…

Stanisław Michalik

Rozmowa z Romaną Więczaszek, naszym nowym odkryciem nie tylko dla „Kącika Literackiego”, ale dla chluby naszego miasta.

 Red. Na stronie internetowej miłośników Głuszycy jej twórca, Sebastian Link,, też nasz rodak, nazwał panią prawdziwym skarbem. Nie napisał tego, że jest to skarb dość osobliwy, bo nie my go odkryliśmy, lecz odnalazł się sam i nieśmiało podjął próby zainteresowania swoją osobą . Jak to się stało, że Romana Więczaszek, lokalna patriotka pięknego Brzegu nad Odrą, działaczka kultury, dziennikarka i autorka tomiku wierszy, zdecydowała się dać znać o sobie i odtajnić swe związki z rodzinnym miastem u źródeł Bystrzycy ?

 R.W. Nie przypuszczałam, że mogę być jeszcze w życiu odkryta jako „skarb” i to prawdziwy! Ale to miłe, dziękuję bardzo. To, że zaistniałam na Waszej stronie internetowej i mam propozycję pokazania się w „Głosie Głuszycy”, to zasługa jego redaktora (S. M) oraz Sebastiana Linka, administratora www.gluszyca.com. Zaplanowałam z odnalezioną koleżanką z dawnej  szkoły podstawowej nr 1, że zorganizujemy spotkanie naszego rocznika. Znalazłam się więc na stronie Miłośników Głuszycy i zafascynowana artykułami, zdjęciami oraz wierszami M. Juszczaka, natychmiast napisałam mailem słowa uznania. Otrzymałam przemiłe podziękowanie i zaproszenie do współpracy. Bardzo się cieszę, ponieważ przez te wszystkie lata tęskniłam za miejscem lat dziecinnych. Przejeżdżałam przez Głuszycę w pośpiechu, gdy odwiedzałam groby bliskich. Zniknęły gdzieś kontakty ze znajomymi, czasami chodziłam sobie samotnie po ścieżkach sprzed lat. Wspomnieniom do dziś towarzyszy wujek Antoni Duda (brat mojego nieżyjącego ojca)z żoną Marią. Dzięki nim wiem, co się w miasteczku dzieje. Wujek  prowadził sklep meblowy, a jego meble stoją jeszcze w niejednym domu. Moje marzenia się spełniają;  znalazłam przyjaciół i na pewno będzie ich więcej po spotkaniu autorskim „Pod Słońcem”, już niebawem.

 Red. Czy moglibyśmy się dowiedzieć, jakie zrządzenie losu spowodowało migrację Głuszyczanki, Romany w szeroki świat i co spowodowało wrośnięcie w glebę piastowskiego grodu, Brzegu nad Odrą?

Nauka i życie. Najpierw liceum w Wałbrzychu, potem Uniwersytet Wrocławski. Poznałam obecnego męża, który jest „budowlańcem” i wyruszyliśmy z Głuszycy za chlebem. Przedtem urodziłam tu córeczkę i stawiałam pierwsze nauczycielskie kroki w szkole nr 3, w której to kiedyś sama byłam uczennicą. Zrządzenie losu spowodowało, że wrosłam w piastowski Brzeg. Pracuję w szkole, prowadzę kółko literacko – teatralne oraz należę do redakcji „Gazety Brzeskiej”, odnotowuję wydarzenia kulturalne w Brzegu i okolicy. Chcę służyć talentem  ludziom kultury, którzy są blisko mnie. Niedawno założyłam Klub Literacki., działający w pięknym Ratuszu. Organizujemy spotkania poetycko – muzyczne, zapraszamy gości: literatów i artystów. Aktualnie pracujemy nad wydaniem almanachu. Najbardziej cieszy mnie to, że przychodzi coraz więcej młodych ludzi. Są wrażliwi, uczuciowi, niepokorni. Działalność w klubie i pisanie jest wspaniałą terapią – dla wszystkich!

 Red.  Z rodzinnym miastem wiąże się wiele wspomnień, wprawdzie czas nie ubłaganie zaciera większość z nich, ale są takie, które nie dają się zamazać, wyrzucić z pamięci. Jesteśmy bardzo ciekawi paru takich wspomnień.

 Wspomnienia dotyczą wielu miejsc, zmieniają się tylko pory roku. Wszystkie są ważne, ponieważ mnie ukształtowały. Małe mieszkanko przy ul. Grunwaldzkiej 25, w którym uczyłam się od rodziców jak żyć. Na podwórku, od kiedy pamiętam, miałam swoją „klasę” i zespół artystyczny (próby i występy odbywały się na scenie za ul. Leśną). Wspominam polonistkę, którą naśladuję do dziś, a która mile wyróżniała mnie za zdolności językowe. Pamiętam wszystkie biblioteki, bo wtedy rozrywką było czytanie i kino. Pierwsze moje pisanie zaczęło się nieśmiało w podstawówce, a umacniało się, gdy się …zakochiwałam. Lato to basen i stawy oraz wyprawy z ojcem na jagody, grzyby. Przepyszne były zabawy nad Bystrzycą, w łopianach miałam dom. W zimie – szaleństwa na sankach i bałwany w ogródku. W Głuszycy dzieci nie mogły się nudzić! Uczęszczałam też na różne artystyczne zajęcia, w tym na balet. Do tych wspomnień bardzo ogólnych dochodzą szczegóły, których jest w moich myślach mnóstwo. Uzupełnieniem są wiersze.

 Red. Jeśli o Romanie Więczaszek mówimy, ze jest naszym skarbem, to niewątpliwie w dużej mierze skutkiem tego, że podobnie jak Marek Juszczak pisze wiersze, a wśród nich o swoim rodzinnym miasteczku – Głuszycy. Co było inspiracją  do napisania tych wierszy, czy powstały one za jednym zamachem, czy też rodziły się przez dłuższy czas?

 Obrazy z lat młodości są zawsze we mnie. Przychodzą znienacka i muszę je zapisać. Wiersze o Głuszycy powstawały od dawna z tym, że pisanie u mnie, to ciągłe poprawianie, więc czasami wracam do utworu sprzed lat i dokonuję zmian. Ponowne nawiązanie kontaktów z rodakami pobudziło moją wyobraźnię i otworzyło zakurzone szuflady. Stało się tak również dzięki poezji Marka Juszczaka, który bardzo mnie wzruszył. Zyskałam  wspaniałą inspirację. Mam nadzieję, że dzięki nowo poznanym przyjaciołom, wena twórcza mnie nie opuści. Jestem wdzięczna i do zobaczenia!

 Stanisław Michalik

 Może ktoś jutro wyruszy ze świecą
żeby mnie znaleźć
jestem malutka w mysiej dziurze
i boję się kotów
oprócz Michała
kocura osobistego

Siedzę od wschodu słońca
w samotności
i opisuję
ożywione kwiaty po deszczu
zapach miłości
i rosę

 Siedzę i czekam

Siedzę i myślę
ech świeca za mała
trzeba by gromnicę

 Tym wierszem „Czekanie na cud" odkrywamy dziś osobę niezwykłą.

Jej pojawienie się na firmamencie naszej głuszyckiej kultury traktuję jako wydarzenie dużej wagi. To następny obok Marka Juszczaka meteor, który spada nam z jasnego nieba jak błyskawica, w miejsce skąd wyrosły jego korzenie, zwiastując swe przywiązanie do ziemi macierzystej, mimo że dobre czy złe wiatry poniosły go w szeroki świat.

To zasługa naszej gazety, że nam się objawiła nasza „Rodaczka", jak napisała o sobie w pierwszym mailu przysłanym na mój adres, polonistka z Brzegu nad Odrą, działaczka kultury, redaktorka lokalnej brzeskiej gazety, poetka, autorka filigranowego tomiku wierszy pt. „Krąg"  -  Romana Więczaszek.  Z tego tomiku będziemy jeszcze nieraz korzystać, wyławiając jak z drogocennej szkatułki drobniutkie brylanty najpiękniejszej, najczystszej poezji. Dziś oddajemy Jej głos, najpierw, aby opowiedziała nam o sobie w mini-wywiadzie, a następnie w wierszach potwierdzających swe związki z rodzinną Głuszycą.

 Stanisław Michalik

Przyjadą do nas !!!
Romana Więczaszek z Brzegu nad Odrą i Marek Juszczak z Knurowa na G. Śląsku, nasi piszący wiersze Rodacy, przyjadą do nas w piątek, 5 października na „Jesienne spotkania z poezją”. Taka impreza kulturalna mieć będzie miejsce w Centrum Kultury w Głuszycy na sali widowiskowej o godz. 17-tej, a jej organizatorami obok Centrum Kultury w Głuszycy są  -  Stowarzyszenie Przyjaciół Głuszycy i Redakcja „Głosu Głuszycy.

R. Więczaszek

Na „spotkania z poezją” zapraszamy wszystkich miłośników

poezji, bliskich i znajomych Romany i Marka, a także umilającej nam ten wieczór dziewczyny z gitarą, Teresy Pietras . Szczególnie gorąco zapraszamy młodzież Zespołu Szkół i Gimnazjum w Głuszycy, bo nastrojowy wieczór, w czasie którego poznamy piękne wiersze obojga autorów, w tym  wzruszające wiersze o rodzinnym mieście Głuszycy, ma na celu zainteresowanie poezją młodych ludzi i zachętę do pisania. Wieczór z poezją w Centrum Kultury, to zarazem najlepsza lekcja „patriotyzmu lokalnego”, bo nasze miasto, „kraj lat dziecinnych”, macierzysta kolebka, w której ujrzeliśmy światło dzienne, to wartości drogocenne, nieprzemijające, wiecznie żywe mimo upływu lat, o czym przekonywać nas będą znakomici goście tego wieczoru.