Wenzel Scherffer von Scherffenstein – poeta, tłumacz i organista, reprezentant śląskiej poezji barokowej jest zadowolony, że dwór Piastów brzeskich, na który przybył z Głubczyc w r. 1631, jest niezwykle gościnny dla poezji, i dla sztuki w ogólności. Jego duch jest blisko nas,  w Saloniku przy Sali Książęcej w Muzeum Piastów Śląskich. W tym oto miejscu za sprawą Wenzla recytowany był Jan Kochanowski.

Scherffer nie ukończył studiów, jednak był wykształcony, znał wspaniale literaturę rzymską, przekładał z łaciny i języka polskiego. Pracował jako organista, a w wolnej chwili oddawał się swojej pasji – kochał poezję. Poeta zapoczątkował tradycje literackie na zamku. Przetłumaczył 138 fraszek Jana Kochanowskiego, dzięki niemu współcześni poznali naszego wybitnego poetę, organizował spotkania z poezją dla młodzieży z pobliskiego gimnazjum. Bardzo dbał o czystość języka, pisał gwarą górnośląską, unikał zapożyczeń, w utworach wyznawał zasady moralne. Lubiano jego wiersze, ponieważ posługiwał się humorem, ironią, chciał być zrozumiały dla każdego odbiorcy. Otrzymał nawet odznaczenie od cesarza.

Teraz z zachwytem patrzył na salę, zapełnioną po brzegi swoimi przyjaciółmi. Wśród nich uznani poeci – goście XXII Najazdu Poetów na Zamek Piastów Śląskich z Czech, Litwy, Węgier, Niemiec oraz Opolszczyzny, którzy mają w programie liczne spotkania: z młodzieżą opolskich szkół (Wołczyn, Brzeg), z miłośnikami słowa i muzyki na „Misterium Chleba” w brzeskim Zamku i w nowej MBP w Opolu.

Udadzą się w podróż szlakiem Kopernika Ula w Roku ks. Jana Dzierżonia, odwiedzą miejsca związane z ojcem nowożytnego pszczelarstwa; złożą kwiaty na grobie serbołużyckiego działacza narodowego i poety Jana Skali w miejscowości Włochy k. Namysłowa. Będą obecni w zamku brzeskim na Misterium Chleba.

 Na Turnieju Poetyckim w walce „na słowo”, czyli konkursie na najlepszy wiersz, spotkali się młodzi poeci ze szkół średnich Brzegu i powiatu brzeskiego. Otuchy młodym adeptom pióra dodali Janusz Wójcik i dyrektor ZSZ 1 Renata Listowska. Publiczność wysłuchała utworów, prezentowanych osobiście przez poetów zaproszonych na Najazd, którzy później będą pracować w komisji konkursowej.

Wiersze przedstawiane na konkursie przez uczestników, ludzi wrażliwych, którym na pewno nie było łatwo stanąć przed tak wybitną publicznością, były tym razem na wysokim poziomie. Vaclav Burian – dziennikarz, tłumacz m.in. dzieł Cz. Miłosza, poeta, krytyk literacki z Czech, ciepło wypowiadał się o młodzieży, w każdym utworze znalazł coś ciekawego. Janusz Wójcik (już XXII raz organizator Najazdu) dyrektor Departamentu Wydziału Kultury Urzędu Marszałkowskiego podsumował w Radiu Opole: – Poziom podczas Turnieju Jednego Wiersza był bardzo wysoki, od lat nie mieliśmy tak wysokiego na Zamku Piastów Śląskich w Brzegu. Turniej został zorganizowany wspólnie z Zespołem Szkół Zawodowych 1 w Brzegu . Wrażliwość młodych ludzi jest zaskakująca – dodał.

Atmosferę lirycznie wzbogacił program muzyczny przygotowany przez uczniów tej szkoły pod opieką Małgorzaty Guziak – Brodzińskiej i Doroty Witoszyńskiej. Profesjonalnie wykonane piosenki, zwłaszcza Rubika, wywołały aplauz widowni i osobiste pochwały od gości Najazdu.

Powiedzenie, że dla słowa nie ma granic, należałoby rozszerzyć, że nie ma granic również wiekowych. Młodzi poeci korzystali z obecności znamienitych gości, gdyż była możliwość wymienienia spostrzeżeń. Zadowoleni laureaci otrzymali nagrody pieniężne, każdemu uczestnikowi wręczono zbiór „Wspólnota poezji” (Oficyna Konfraterni Poetów, Kraków 2011), który był prezentowany w Krakowie w ostatnim dniu Najazdu. Na to misterium poetycko – muzyczne i jubileusz XXV lecia Konfraterni Poetów, któremu przewodzi poeta Jacek Lubart – Krzysica, byli zaproszeni gratisowo uczniowie z turnieju oraz poeci z zaproszonych krajów, także z Krakowa i Opolszczyzny.

Dla słowa nie ma granic także wiekowych, bo kontakt pisarzy z młodymi ludźmi dodaje twórczej świeżości. Zauważyli to nasi goście z Litwy – Romuald i Maciej Mieczkowscy, którzy zachwyceni tak licznym zainteresowaniem młodzieży, zaproponowali współpracę.

Człowiek, który przestaje się dziwić jest wydrążony, ma wypalone serce. W człowieku, który uważa, że wszystko już było i nic nie może go zdziwić, umarło to, co najpiękniejsze – uroda życia – powiedzenie R. Kapuścińskiego powinno być credo każdego twórcy. Korzyści z kontaktu z pięknym słowem w czasach braku kultury dla słowa, byłyby większe, gdyby mieszkańcy Brzegu i okolic, w tym nauczyciele z uczniami, liczniej uczestniczyli w imprezach Najazdu. Wszyscy znamy przysłowie: Czym skorupka za młodu nasiąknie…

 Wyróżnienia:
E. Kuśmierzak – Zespół Szkół Budowlanych w Brzegu
E. Sudół – Zespół Szkół Zawodowych nr 1 w Brzegu
M. Żelazowska – II Liceum Ogólnokształcące w Brzegu
E. Kołodziej – Zespół Szkół Zawodowych nr 1 w Brzegu

 III miejsce: A. Szulc – I Liceum Ogólnokształcące w Brzegu
 Damian Muzyka – Zespół Szkół Zawodowych nr 1 w Brzegu

 II miejsce: A. Sadlak – Liceum Ogólnokształcące w Wołczynie
 J. Styrna – I Liceum Ogólnokształcące w Brzegu

 I miejsce: M. Hnat – Zespół Szkół Zawodowych nr 1 w Brzegu
K. Mierzwińska – Liceum Ogólnokształcące w Grodkowie

Autorka artykułu: Romana Więczaszek, przewod. Klubu Literackiego Brzeg,
gość Najazdu, członek jury w Turnieju Poet.

Fundacja Wspierania Kultury im. Łucji Danielewskiej

w Poznaniu
 „Nasz Klub” - Centrum Artystyczne ISKRA
pod patronatem medialnym TVP Poznań, Radia Merkury, IKS
 patronatem honorowym Biblioteki Raczyńskich, Wielkopolskiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury

ogłaszają:

 VI Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Łucji Danielewskiej (1932-2004)
Temat szóstej edycji Konkursu: Niecodzienność

Prosimy o nadsyłanie niepublikowanych i nienagradzanych utworów, do trzech wierszy, w siedmiu egzemplarzach każdy. Wiersze winny być opatrzone godłem. W oddzielnej, zaklejonej i oznaczonej tym samym godłem kopercie, prosimy dołączyć dane osobowe autora (imię, nazwisko, adres do korespondencji, e-mail, nr telefonu). Wiersze prosimy wysyłać na adres organizatorów konkursu: Fundacja Wspierania Kultury im. Łucji Danielewskiej w Poznaniu, Os. Lecha 123/16, 61-299 Poznań lub na adres e-mail Sekretarza Jury kristyszyn@wp.pl. Sekretarz dyskryminuje dane umożliwiające identyfikację nadesłanych prac oraz odpowiada na wszelkie zapytania.

Ostateczny termin nadsyłania wierszy – 14 listopada 2011 r. Decyduje data stempla pocztowego. Nadesłane teksty pozostają do dyspozycji Fundacji Wspierania Kultury im. Łucji Danielewskiej.

 Rozstrzygnięcie konkursu i uroczyste wręczenie nagród nastąpi w dniu imienin Łucji, 13 grudnia 2011 r. o godz. 18.00 w NASZYM KLUBIE w Poznaniu, ul. Woźna 10.

 Autor najlepszych wierszy otrzyma specjalny medal zaprojektowany przez artystę plastyka prof. Józefa Petruka, Laur Wierzbka z rąk Ryszarda Daneckiego oraz nagrodę pieniężną w wysokości 500 zł ufundowaną przez właściciela „Naszego Klubu” Adama Nowaka. Ponadto w puli nagród przewidziano: nagrodę pieniężną w wysokości 300 zł ufundowaną przez Jana Janusza Tycnera; Dla debiutanta: nagroda Klubu Artystycznego PoemaCafe w postaci wieczoru z pełną oprawą promocyjną; Przewidziano również Nagrodę Specjalną Apteki pod Złotym Lwem ufundowaną przez właściciela dr Jana Majewskiego; Dla laureatów: nagrody książkowe ufundowane przez Wojewódzką Bibliotekę Publiczną i Centrum Animacji Kultury, Wydawnictwo Naukowe UAM, Wydawnictwo Media Rodzina oraz tomiki poezji Łucji Danielewskiej ufundowane przez rodzinę poetki. Laureaci będą również goszczeni na wieczorze poetyckim w Domu Literatury Biblioteki Raczyńskich w Poznaniu oraz na „Dialogach poetyckich” w Karmelitańskim Centrum Duchowości, w poznańskiej Samotni św. Rafała na Wzgórzu św. Wojciecha.

Laureaci zostaną powiadomieni imiennie. Zaproszeni na finał przyjeżdżają na własny koszt. Istnieje możliwość noclegu w pokojach gościnnych „Nasz Klub” w promocyjnej cenie 80 zł/osobę. Nagrody należy odebrać osobiście. Nieodebrane przechodzą do puli nagród kolejnej edycji Konkursu. Regulamin Konkursu dostępny na stronach Fundacji: www.poezja-danielewska.org.pl

                        Anna Woźniak                                                Agnieszka Nowak-Latawiec
Prezes Zarządu Fundacji Wspierania Kultury                     Centrum Artystyczne ISKRA 
 im. Łucji Danielewskiej w Poznaniu                                          Nasz Klub

V. Ogólnopolski z udziałem poetów polonijnych konkurs poetycki 

im. „św. Jana z Dukli” w Dukli

  Urząd Gminy Dukla ogłasza IV. konkurs poetycki im. „św. Jana z Dukli”. Konkurs jest adresowany do poetów i twórców regionalnych, polskich oraz do poetów polonijnych. Warunkiem udziału w konkursi jest nadesłanie do trzech wierszy dotychczas niepublikowanych i nienagradzanych w czterech egzemplarzach maszynopisu lub wydruku. Tematyką konkursu jest życie i działalność św. Jana z Dukli oraz Ojca Świętego Jana Pawła II.

 Wiersze powinny być nadesłane w kopercie bez adresu nadawcy zawierającej drugą, mniejszą, zaklejoną kopertę opatrzoną godłem oraz zawierającą dane autora: imię i nazwisko, adres pocztowy i e-mailowy (jeśli dany autor go posiada), numer telefonu, oraz datę urodzin i miejscowość.
 Przewidziane są trzy nagrody w dwóch kategoriach: ogólnopolskiej z udziałem poetów polonijnych i regionalnej:

 Kategoria ogólnopolska z udziałem poetów polonijnych:

1. nagroda dla dzieci-do 12 roku życia

2. nagroda młodzieżowa-od 12-18 roku życia

3. nagroda-dorośli, dla osób powyżej 18 lat

Kategoria regionalna:

1. nagroda dla dzieci-do 12 roku życia

2. nagroda młodzieżowa-od 12-18 roku życia

3. nagroda-dorośli, dla osób powyżej 18 lat

  Termin nadesłania prac mija 30.09.2011 r. Termin uroczystego rozdania zostanie podany w październiku 2011 r. Pozostałe informacje  (tak jak dokładny czas i miejsce ogłoszenia wyników, wręczenia nagród) będą umieszczane na tablicy ogłoszeniowej Urzędu Gminny Dukla oraz na stronach internetowych

   www.dukla.pl i www.poezja.dukla.pl.

  Wiersze prosimy nadsyłać na adres: Urząd Gminy Dukla, ul. Trakt Węgierski 11, 38-450 Dukla z dopiskiem:

   „Konkurs Poezji” oraz daną kategorią, lub dostarczyć osobiście do pokoju nr 19 w Urzędzie Gminy Dukla. Wiersze ocenią jurorzy. Laureaci konkursu otrzymają nagrody rzeczowe oraz dyplomy, a także ich wiersze zostaną opublikowane na łamach miesięcznika „Dukla.pl”.

  Organizatorzy nie zwracają nadesłanych prac, wiersze laureatów zostaną opublikowane nieodpłatnie.

 Celem konkursu jest propagowanie wielkiego wkładu w historię i  pamięci św. Jana z Dukli oraz Papieża Jana Pawła II.

Organizatorzy

 I I I   Ogólnopolski konkurs poetycki im. Zdzisława  Arentowicza

   1. Konkurs ma charakter ogólnopolski, adresowany jest do autorów zrzeszonych       i niezrzeszonych w organizacjach twórczych.
2. Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest nadesłanie:
-  trzech utworów poetyckich o dowolnej tematyce, nie nagradzanych i nie publikowanych
- oraz jednego wiersza związanego tematycznie z twórczością lub osobą Czesława Miłosza.

 3.  Wiersze (4 egzemplarze maszynopisu) powinny być  podpisane godłem, którym opatrzona  będzie także        oddzielna koperta, zawierająca wewnątrz: imię, nazwisko, wiek autora, dokładny adres domowy, mailowy i numer telefonu.   Prosimy też  o dołączenie krótkiego  oświadczenia o tym, że osoba  nadsyłająca wiersze jest ich autorem

4. Prace należy przesłać na adres:
Miejska Biblioteka Publiczna  im. Z. Arentowicza we Włocławku
ul. Warszawska 11/13
87-800 Włocławek
z dopiskiem: „konkurs poetycki”

5. Termin nadsyłania wierszy upływa z dniem 25 marca 2011 roku (data stempla pocztowego). Szczegółowych informacji udziela Dział Promocji Biblioteki – tel. 54 231 55 50 wew. 46.
6. Ogłoszenie i podsumowanie wyników nastąpi podczas obchodów Światowego Dnia Książki w kwietniu br., o czym nagrodzeni i wyróżnieni zostaną powiadomieni. Dla laureatów przewidziano nagrody pieniężne.
Organizatorzy zastrzegają sobie prawo do publikacji nagrodzonych i wyróżnionych wierszy.

 XXII Ogólnopolski Konkurs Poetycki
im. Jana Krzewniaka

 Regulamin Konkursu

 1. W konkursie mogą brać udział wszyscy autorzy bez względu na przynależność do związków twórczych.

2. Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest nadesłanie zestawu pięciu utworów poetyckich o dowolnej tematyce, w pięciu egzemplarzach maszynopisu lub czytelnego rękopisu. Prace nie mogą  być wcześniej nagradzane lub publikowane w formie papierowej lub na stronie internetowej. Zestawy powinny być opatrzone godłem.

3. Organizatorzy nie ograniczają ilości zestawów nadesłanych przez jednego autora.

4. Do tekstów należy dołączyć zaklejoną kopertę, podpisaną tym samym godłem co teksty, zawierającą następujące informacje: imię i nazwisko, dokładny adres autora prac, telefon.

5. Prace należy nadsyłać do 31 marca 2011 roku na adres: Redakcja „Głosu Karczewa”

05 – 480 Karczew ul. Warszawska 28 z dopiskiem „Konkurs poetycki”. Prace, które organizatorzy konkursu otrzymają po terminie, nie będą brały udziału w konkursie. Liczy się data stempla pocztowego.

6. Organizatorzy podkreślają, że Nagrody I stopnia oraz II stopnia mogą być przyznane dla jednego twórcy raz na trzy lata.

7. Jury, w skład którego wejdą znani literaci i krytycy oraz przedstawiciele komitetu organizacyjnego, przyzna następujące nagrody, które zostały ustalone według stawek brutto:

Nagroda   I stopnia                                             2.500 złotych
Nagroda  II stopnia                                             2000 złotych
Nagroda III stopnia                                             1.500 złotych
Nagroda MGOK                                                 500 złotych
Nagroda „Głosu Karczewa”                                500 złotych
Nagroda Parafii Karczew                                      500 złotych
oraz, ufundowane przez Starostwo Powiatowe w Otwocku, 4 wyróżnienia w formie upominków rzeczowych.

 8. Nagrody – Głosu Karczewa oraz Nagroda Miejsko Gminnego Ośrodka Kultury – zostaną przyznane przede wszystkim za utwory poświęcone miastu i gminie Karczew.

9. Jury zastrzega sobie prawo innego podziału nagród.

10. Ogłoszenie wyników i wręczenie nagród odbędzie się w czerwcu 2011 roku. O dokładnym terminie i miejscu ogłoszenia wyników konkursu i wręczenia nagród wszyscy laureaci zostaną powiadomieni specjalnym zaproszeniem.

11. Odbiór nagród możliwy jest wyłącznie podczas imprezy finałowej. Organizatorzy nie przesyłają nagród pocztą.

12. NADESŁANYCH PRAC ORGANIZATORZY NIE ZWRACAJĄ.

13. Organizatorzy dołożą wszelkich starań, aby nagrodzone i wyróżnione prace zostały opublikowane. Za opublikowanie prac autorom nie będą przysługiwały dodatkowe honoraria.

14. Koszty przyjazdu na uroczystość wręczenia nagród oraz koszty wyżywienia i noclegów pokrywają organizatorzy. Dla laureatów mieszkających poza granicami Polski, organizatorzy zastrzegają sobie prawo rozliczania zwrotu kosztów podróży w granicach naszego kraju.

15. Sprawy nie ujęte regulaminem i sporne rozstrzyga Jury oraz Komitet Organizacyjny.

 Dodatkowych informacji i wyjaśnień udziela Krzysztof Kasprzak  tel. 501 98 1000

Dyrektor P. Kozerski, historycy pracujący w muzeum oraz członkowie klubu
zapraszaja chętnych do uczestnictwa!

 Klub Literacki „Brzeg” ogłasza Konkurs Literacki
„O Brzeskie Pióro 2011”
dla młodzieży w Brzegu oraz w powiecie brzeskim

Organizatorzy:

• Klub Literacki „Brzeg”
• Związek Nauczycielstwa Polskiego o/ Brzeg
• Muzeum Piastów Śląskich
• Starostwo Powiatowe w Brzegu
• Urząd Miasta Brzeg
  Cele: Doskonalenie i rozwijanie uzdolnień literackich,  zainteresowanie historią Brzegu i okolic, konfrontacja dokonań twórczych.
  Zasady uczestnictwa:
  1. Konkurs odbywa się w dwóch grupach wiekowych:
            1.      od 12 – 15 lat 
           2.      od 16  – 19 lat
  2. Obejmuje dwie kategorie do wyboru:
  a)     wiersz – zestaw złożony z trzech utworów, tematyka dowolna,
  b)     opowiadanie – związane z historią Brzegu i Księstwa Piastowskiego z okazji 700 rocznicy utworzenia Księstwa Brzeskiego, objętość od 2-5 stron A-4, wydruk komputerowy.

3. Warunkiem uczestnictwa jest nadesłanie utworów do końca marca 2011 r.

4. Udział w konkursie biorą prace niepublikowane, napisane samodzielnie, które nie brały udziału w żadnym konkursie.

5. Utwory należy wysłać w 3 egzemplarzach opatrzonych godłem autora, na każdym podać grupę wiekową (1 lub 2) oraz kategorię (a lub b). Prosimy o godło „wyrazowe”.

6. W osobnej kopercie należy umieścić: imię, nazwisko, adres zameldowania, kontakt (tel., mail). Na zaklejonej kopercie napisać godło.

7. Prace wysłać na adres: Zarząd Oddziału Związku Nauczycielstwa Polskiego w  Brzegu, ul. Sukiennice 2, 49-300 Brzeg, Konkurs Literacki  „O Brzeskie Pióro 2011” lub wrzucić do skrzynki przy drzwiach ZNP na I piętrze w ratuszu.

8. Utwory oceni komisja powołana przez organizatorów.

9. Zachęcamy młodzież do wzięcia udziału w bardzo ciekawych spotkaniach historycznych, które będą odbywać się w każdą sobotę lutego w godzinach przedpołudniowych w Muzeum Piastów Śląskich, planowany czas: 1 godzina. Celem ich będzie przybliżenie historii Księstwa Brzeskiego z okazji 700 lecia jego powstania oraz zdobycie inspiracji twórczych.

10. Chęć uczestnictwa prosimy zgłosić do końca stycznia 2011, podając imię i nazwisko oraz dane celem powiadomienia o dokładnym planie spotkań. Kontakt: 77 416 36 58 (ZNP), kontakt@klubliterackibrzeg.pl , 506 694 440.

11. Wyniki konkursu zostaną ogłoszone na uroczystym zakończeniu konkursu na początku maja w Muzeum Piastów Śląskich, termin zostanie podany na: www.klubliterackibrzeg.pl lub można dzwonić do ZNP. 

12. Laureaci otrzymają nagrody książkowe, przewidziane jest nagroda specjalna. Nagrodzone teksty zostaną opublikowane w prasie lokalnej.

 Przewodnicząca klubu:
Romana Więczaszek: 506 694 440
77 416 36 58 (ZNP)
www.klubliterackibrzeg.pl
kontakt@klubliterackibrzeg.pl

Muzeum Piastów Śl. 77 416 32 57

•  Organizator   Niepubliczna Szkoła Podstawowa im. J. Kozarzewskiego
  48-300 Nysa ul. Kościuszki 9
• Cel       – budzenie kreatywności i zainteresowań literackich
    - tworzenie więzi wśród uczestników festiwalu
  - poznanie poetów będących jurorami oraz ich twórczości
•  Uczestnicy festiwalu   -  uczniowie szkół podstawowych

• Zgłoszenia   każdy uczestnik przesyła jeden utwór poetycki, o dowolnej tematyce, swojego autorstwa opatrzony godłem/ tylko godłem/ oraz kratę zgłoszenia w festiwalu zawierającą dane osobowe uczestnika; wiek, adres, tel. kontaktowy, nazwę szkoły, klasę, nazwisko nauczyciela przygotowującego do turnieju w przypadku zgłoszeń szkolnych. Kartę zgłoszeniową należy umieścić w osobnej kopercie i patrzeć tym samym godłem co wiersz. Kopertę z danymi i wiersz włożyć do wspólnej koperty i dopiskiem FESTIWAL LITERACKIEJ TWÓRCZOŚCI DZIECIĘCEJ przesłać na adres organizatora bądź złożyć w sekretariacie szkoły do 11.03.2011 r.

/ Uwaga! Godło to wybrana nazwa np. „Bratek”/

• Finał festiwalu odbędzie się 23.03.2011 r. o godz. 10.00 w budynku NSP Nysa
   ul. Kościuszki 9

Podczas finału laureaci poproszeni zostaną o zaprezentowanie swoich utworów.
Informacji dodatkowych udziela samodzielny referent Agnieszka Ciupka.

Drodzy młodzi poeci i czytelnicy!

Nagrodzone utwory zostaną opublikowane w dwutygodniku Informacje Nyskie.

Życzę wielu twórczych pomysłów i marzeń, te często się spełniają.

                                                                          Danuta Kobyłecka
dyr. Niepublicznej Szkoły Podstawowej w Nysie

kontakt: 77 409 33 60, 606 859 583

1. Organizatorem konkursu jest Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna im Wacława Skarbimira Laskowskiego w Grójcu.
2. Konkurs jest skierowany do autorów nie zrzeszonych w Związku Literatów Polskich ani Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich. Celem konkursu jest inspirowanie do aktywności twórczej, promowanie talentów poetyckich, popularyzacja amatorskiej twórczości poetyckiej.

3. Warunkiem uczestnictwa jest nadesłanie zestawu trzech do pięciu utworów poetyckich. Zestawy powinny być przesłane w trzech egzemplarzach. Utwory nie mogą być wcześniej publikowane ani nagradzane w innych konkursach.

4. Tematyka i forma utworów dowolna, choć organizatorom zależy aby posiadały one akcenty regionalne, związane z Ziemią Grójecką. Za najlepszy cały zestaw wierszy o tematyce grójeckiej autor otrzyma finansową nagrodę specjalną w wysokości 450 złotych.

5. Prace konkursowe winny być opatrzone godłem (pseudonimem), a do nich dołączona koperta z takim samym godłem, zawierająca dane autora (imię i nazwisko, dokładny adres, telefon kontaktowy, e-mail, jeśli jest).

6. Jury powołane przez organizatora dokona oceny nadesłanych prac oraz przyzna nagrody i wyróżnienia. Laureaci konkursu otrzymają nagrody finansowe o łącznej wartości  nie mniejszej niż 2500 złotych (poza nagrodą specjalną).

7. Lista zwycięzców zostanie zamieszczona na stronie www.bibliotekagrojec.pl do dnia 30 czerwca 2011 roku. Wyniki konkursu zostaną również ogłoszone w mediach lokalnych oraz na stronach Urzędu Gminy i Miasta Grójec, a także Starostwa Powiatowego w Grójcu.

8. Prace konkursowe należy dostarczyć do dnia 21 maja 2011 roku (decyduje data stempla pocztowego) do siedziby organizatora lub nadesłać na adres: Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Grójcu 05-600 Grójec ul. J. Piłsudskiego 3, z dopiskiem „O Laur Jabłoni ‘2011”.

9. Pod numerem telefonu 48 6643371 wew. 16 można uzyskać wszelkie informacje związane z konkursem. Osoba do kontaktu: Mirosława Krawczak. Adres e-mail: czytelnia@bibliotekagrojec. pl

10. Organizatorzy nie zwracają nadesłanych tekstów zastrzegając sobie prawo do publikowania i cytowania w mediach nagrodzonych i wyróżnionych wierszy bez dodatkowej zgody autorów i bez honorarium autorskiego.

SZEŚĆ LAT MILCZENIA

Pokrywa od kanału poruszyła się. Światu ukazała się zarośnięta, brudna twarz. Dwoje zielonych oczu z niepokojem rozejrzało się po ciemnych ulicach. Nie zobaczywszy wiele, gdyż była głęboka noc, mężczyzna zaczął wsłuchiwać się w odgłosy biesiady, które dało się słyszeć z niemalże każdego budynku. Nagle jego wzrok utkwił na ciężarówce stojącej w rogu ulicy.

Pomimo wielu lat spędzonych w kanale ten pojazd od razu został przez niego rozpoznany – był to studerbaker – radziecka ciężarówka, którą pamiętał jeszcze z czasów wojny. „Bolszewicy tutaj? Co oni tu robią? Czy działania wojenne zostały wznowione, a może wybuchła III wojna światowa?”- myślał z niepokojem mężczyzna. Przypomniał sobie rozminowywanie Brzegu w roku 1946 i Polaków, którzy działali ramię w ramię z Rosjanami. Przywiodło mu to na myśl przyjaciół, towarzyszy broni, którzy wraz z nim walczyli w I Inżynieryjnej Brygadzie Saperów. Wspomniał ciężkie walki na Pomorzu, w Lublińcu, a potem w Brzegu. Podążając śladem drutów od detonatora, wszedł do kanału, gdzie nie mógł się odnaleźć. Po kilku dniach podziemnej wędrówki uświadomił sobie, że po prostu się zgubił. Latami szukał wyjścia, żywiąc się odpadami i żyjąc w iście zwierzęcych warunkach. Gdy już jednak znalazł otwór, zaczął się bać tego, gdzie wyjdzie i co zastanie na powierzchni.

Chcąc wreszcie nabrać świeżego powietrza do płuc, wygramolił się z kanału i po raz kolejny sprawdził, czy nikt nie nadchodzi. Był pełen wątpliwości, ale po raz pierwszy od dłuższego czasu zdecydowany i zdeterminowany. „Och.. .jak to cudownie móc znowu zobaczyć Brzeg!” – pomyślał, stanąwszy na nogach.

To, co ujrzał, przyprawiło go o olbrzymi niepokój. Zobaczył osiedle, bardzo zaniedbane, szare, wręcz przerażające. Okna pozasłaniane gazetami, co kilka kroków sterty śmieci, cegieł, porozbijane butelki. Z niemalże każdej strony słychać było porykiwanie „Kalinka, kalinka, kalinka moja!”. I kolejne szkło wylatywało przez okno. „Boże! Co się stało z tym pięknym Brzegiem? Gdzie moje miasto, które zapamiętałem, gdzie zabytki, parki, fontanny? Czy wszystkie bloki wyglądają na tak zaniedbane? Czemu wszyscy mówią tu po rosyjsku? Brzeg należy jednak do ZSRR? Czy ja wyszedłem nie tam, gdzie trzeba? Nie! Nie! Tak nie może wyglądać Brzeg! Muszę sprawdzić, co się tutaj dzieje! Tyle przetrwałem, ale takiego upokorzenia mojego miasta nie zniosę!”. Różne myśli kołatały się w głowie zakłopotanego żołnierza. Postanowił zbadać teren, na którym się znalazł.

Skręcając w lewo, nadał swojemu „spacerowi” kierunek. Niepewnie, a jednocześnie ze zdeterminowaniem, stawiał kroki naprzód. Jego oczom ukazało się jeszcze parę radzieckich ciężarówek. Gdy minął bloki mieszkalne, nie zauważył nic, oprócz paru niewyrośniętych drzewek i ziemi usłanej szkłem, z której wyrastały.

Ulica, którą szedł, zaprowadziła go do muru. Był on wysoki i mężczyzna nie mógł zobaczyć, co dzieje się za nim. Ujrzał też bramę ozdobioną wielką czerwoną gwiazdą, której strzegli dwaj sowieccy żołnierze. Ich mundury wyglądały niemalże identycznie jak te, które pamiętał z czasów rozminowywania Brzegu. Jego niepokój się zaognił. „Jestem w pułapce! Tu sowieci, tam sowieci! Gdzie ja jestem, co mam zrobić? Co mam zrobić?!”. Jednego był pewien – nie chciał wracać do kanału. Miał dość odrażających warunków, które tam panowały. Chciał wrócić do normalnego życia, jednak położenie, w jakim się znajdował, wcale temu nie sprzyjało.

Marcowa noc była chłodna. Żołnierz ubrany jedynie w strzępy munduru marzł coraz bardziej. Zastanowiwszy się poważnie nad tym, gdzie powinien się schronić, postanowił zdrzemnąć się chociaż chwilę w którymś bloku. Każdy krok bliżej mieszkań coraz bardziej trwożył żołnierza.

 Znalazł się tuż przed wejściem do bloku nr 11. Drzwi na klatkę schodową były otwarte na oścież. Lęk przed tym, co może go spotkać wewnątrz, sparaliżował każdą komórkę ciała Polaka. Ale decyzję już podjął. Po cichu, niemalże na palcach skradł się na półpiętro. Dźwięk tłuczonego szkła za ścianą przyprawił żołnierza o dreszcze. Przykucnął na schodach i starał się zmrużyć oczy. Nie było to jednak łatwym zadaniem. Mężczyzna trząsł się z zimna i niepewności. Mimo to sen go obłapił.

Trzask drzwi od mieszkania i tupot ciężkich butów zbudził Polaka. Bał się, że teraz biesiada przeniesie się na korytarz. Kolejne trzaśniecie drzwiami. Cisza. Uff, znowu można spróbować usnąć. Na sen nie musiał długo czekać.

Jednak spokój polskiego żołnierza nie trwał długo. Świtało już, gdy został obudzony przez donośne szczekanie psa. Otworzywszy oczy, zobaczył stojącego tuż nad nim radzieckiego sołdata z warczącym wilczurem na smyczy.
-  Paliaku, idi atsiuda! – krzyknął do bezdomnego, który nie zrozumiał słów żandarma.
-  Brieri jewo! – tym razem zwrócił się do psa, który natychmiastowo zaczął atakować
bezbronnego Polaka. Żołnierz zrozumiał, ze nie jest tu mile widziany. Nie zwracając uwagi
na rozszarpaną psimi kłami łydkę, wybiegł z bloku 11. Jednak nogi szybko odmówiły mu
posłuszeństwa, głównie z powodu krwawiącej rany.

Żołnierz szybko zniknął z pola widzenia żandarma i jego wygłodniałego towarzysza na smyczy. Drżąc ze strachu, a także z bólu, targany niepewnością, przykucnął za niewielkimi krzakami. Starą gazetą znalezioną na ziemi próbował zatamować krwotok, jednak z łydki dalej sączył się spory strumień krwi. Po niedługim czasie obolały Polak zemdlał.
„Krasnaja Armia marsz wpjerjod! Rjewwojenoswjete nas w bój zowjot! Wied od tajgi do britanskich mojej! Krasnaja Armia wsiech silniej!” – radosny śpiew gromadki dzieci oznajmił całym koszarom, że wybiła już godzina 14.30 i lekcje dobiegły końca. Riebiata z radością oddalały się od gmachu dawnego seminarium ewangelickiego, które teraz służyło młodemu pokoleniu zza Uralu jako szkoła.
„Krasnaja Armia marsz wpjerjod!” – zaczął śpiewać dziesięcioletni Misza, jednak jego starszy brat mu przerwał.
-Szto eta? – powiedział zdziwiony Jura i wskazał palcem na krzaki, które dziwnie poruszały się, mimo iż dzień był bezwietrzny.
-Padajdim i pasmotrim! – odpowiedział mu brat i szarpnąwszy za rękę Jurę niezauważeni odłączyli się od grupy. Skręcili w prawo, udając się w kierunku tajemniczych zarośli. Skradając się na palcach, chłopcy co chwilę spoglądali na siebie z niepewnością. W końcu ich oczom ukazał się przedziwny widok. Zobaczyli skulonego, nieprzytomnego, leżącego na ziemi człowieka z nogą owiniętą zakrwawioną gazetą. Był bardzo zarośnięty, a jego ubranie stanowiło strzępy. Jura starał się jakoś ocucić nieznajomego, który po niedługiej chwili odzyskał przytomność. – Kto ty? – spytał mały Misza.
-So… so… sołdat – odpowiedział łamanym rosyjskim Polak. Parę słów w tym języku znał jeszcze z czasów rozminowywania Brzegu.
Wzrok chłopców przykuł biały orzeł na podziurawionej czapce żołnierza. Obydwaj bracia wiedzieli, co grozi Polakom, którzy wdarli się na teren radzieckich koszar. Chłopcy wymienili porozumiewawcze spojrzenie. Dobroć, a także bezbronność, która biła z dużych zielonych oczu Polaka, ostatecznie utwierdziła ich w przekonaniu, że muszą mu pomóc. -Idi z nami! Nie bojsia! – powiedzieli jednogłośnie i pomogli wstać rannemu. Wiedzieli, że wszyscy żołnierze rosyjscy, w tym ich ojciec, są właśnie na poligonie, więc nie mogli zobaczyć, jak udzielają pomocy Polakowi.
Mieszkanie chłopców mieściło się w bloku 15, który nie prezentował się zbyt ciekawie, wyglądał, jakby nikt o niego nie dbał od ładnych paru lat. W świetle dziennym to
szare osiedle wyglądało jeszcze gorzej, Suwające śmieci, nieład, brud. Wewnętrzny niepokój jednak pomału ustępował. Żołnierz czuł się bezpieczny pod opieką małych Rosjan.
Chłopcy zaprowadzili Polaka do zagraconej piwnicy. Nie było to duże pomieszczenie. Bracia odgarnęli na bok puste skrzynki po wódce, a z kartonów ułożyli posłanie. Misza pomógł Polakowi wygodnie się na nim ułożyć. Wyszli na chwilę, obiecując, że zaraz wrócą do niego.
Gdy Misza i Jura wyszli, bezdomny rozglądał się po piwnicy. Nie wyglądała ona na pałac, lecz dla człowieka, który tyle przeszedł, była czymś nieopisanym. Po wielu latach znalazł się w miejscu, gdzie przez jakiś czas będzie mógł wypocząć!
Nie minęło dziesięć minut, a bracia z powrotem znaleźli się przy rannym. Z pudełka, które Jura miał w ręku, wyjęli spirytus, którym odkazili ranę Polaka, a potem chorą nogę owinęli bandażem.
-Kuszaj! – powiedział Misza, dając żołnierzowi kromkę ze smalcem. Po oczach Polaka widać było, że jest przeraźliwie głodny. Zjadł ją w okamgnieniu.
Uśmiech polskiego sołdata był dla braci największą nagrodą. Postanowili dać mu odpocząć i zajrzeć do niego nazajutrz przed szkołą, a także dostarczyć mu innych potrzebnych rzeczy.
Polak miał nad zwyczaj dobry sen, humor także mu dopisywał. Jego sytuacja była niepewna, jednak ufał chłopcom. Próbował snuć plany na przyszłość, ale wciąż nie wiedział, co znajduje się za tym wysokim murem i jaka jest sytuacja jego ukochanego miasta, 0 które walczył. Z niecierpliwością czekał na wizytę małych Rosjan. Miał nadzieję,
iż chłopcy wyjaśnią mu dokładnie całą tę zagmatwaną sytuację.
Jura i Misza przyszli do sołdata, gdy ten akurat spokojnie spał. Nie chcąc go obudzić, starszy z braci delikatnie próbował sprawdzić, czy rana mężczyzny się goi. Jednak Polak obudził się, poczuwszy ból w jeszcze niezagojonej łydce. Bracia wręczyli żołnierzowi złożone w kostkę ubranie. Człowiek natychmiast rozłożył je. Nie krył zdziwienia, gdy poznał w nim radziecki mundur. Spytał się dzieci, po co mu to. Poprosił je także o wyjaśnienie jego położenia. Chciał się dowiedzieć, gdzie dokładnie się znajduje i czy gdzieś tutaj są inni Polacy. Chłopcy starali mu się wytłumaczyć całą sytuację: radzieckie wojska za wysokim murem i Paliakćw, którzy mieszkali po drugiej stronie. Dwa światy całkowicie od siebie odseparowane. Brzeżanie nie mieli wstępu na sowieckie koszary, więc aby się stąd wydostać, potrzebny mu był mundur z czerwoną gwiazdą.Żołnierz nie do końca miał pojęcie, co dzieci chcą mu przekazać. Najważniejsze zrozumiał – tam za murem mieszkają jego rodacy! Wiedział, że opuściwszy mury koszar, rozpocznie nowe życie.
Bracia szybko wyszli od żołnierza. Powiedzieli mu, żeby ubrał mundur i czekał, aż wrócą ze szkoły. Wtedy pożegnają się i zaprowadzą Polaka do bramy.
Tak też zrobili. Mężczyzna wprawdzie nie czuł się jeszcze najlepiej, lecz nie dał się przekonać chłopcom do pozostania w koszarach przez kolejnych parę dni. Szczyt jego marzeń był już bardzo blisko. Gdy znaleźli się już niedaleko bramy, zauważyli, że „droga wolna”, żołnierze radzieccy pilnujący wejścia palili właśnie papierosy i niezbyt ich obchodziło, kto je przekracza. – Spasiba – ze łzami w oczach powiedział mężczyzna do Jury i Miszy, po czym obrócił się 1 zdecydowanym krokiem zaczął się zbliżać do bramy oznaczonej czerwoną gwiazdą.
Przejście przez nią było dla Polaka niczym przedostanie się w inny wymiar. Za sobą pozostawiał wspomnienia – te złe, jak na przykład spotkanie z radzieckim żandarmem,a także te lepsze – jak bezinteresowny gest pomocy ze strony małych Rosjan. Teraz nadszedł czas na nowe życie. Na niezliczoną ilość spacerów po kipiących zielenią brzeskich parkach. Popołudniowe promienie słoneczne oświetlały twarz bezdomnego. „Zawsze nich będzie słońce!” – pomyślał uradowany, po czym poszedł oznajmić całemu światu, że dnia 17 marca 1952 miasto Brzeg zyskało nowego obywatela.

 Magdalena Joniec – PG 2 Brzeg, II nagroda w kategorii „opowiadanie” w Konkursie Literackim „O Brzeskie Pióro 2010” zorganizowanym przez Klub Literacki Brzeg

Agata Siciak PG 2 Brzeg, I nagroda w kategorii opowiadanie.

Gazeta Brzeska- nr 17, 8 września 2010, str. 11

 Świąteczna przesyłka

 Zbliżała się Wielkanoc. W skrzynce pocztowej wśród kolorowych świątecznych kartek znalazłam list, który przykuł moją uwagę. Biała koperta i niespotykany stempel pocztowy. Przyjrzałam się dokładniej, próbując odczytać nazwę miejscowości, z której list został nadany. Niestety, nie potrafiłam tego zrobić. Domyśliłam się jednak, że przesyłkę nadano za naszą wschodnią granicą. Moje zdziwienie rosło z każdą chwilą. Nie mamy przecież żadnej rodziny ani znajomych, którzy przebywaliby na tych terenach. I do tego ta tak dziwnie zaadresowana koperta: „Lokatorzy mieszkania nr 5 w bloku nr 10 przy ulicy …”. Nadawca najwyraźniej nie znał naszego nazwiska, a jedynie adres pocztowy. Coraz bardziej zaintrygowana, przeskakując po dwa stopnie naraz, pobiegłam do mieszkania, aby jak najszybciej pokazać mamie tę dziwną przesyłkę. Mama obejrzała kopertę z uwagą i bez słowa ją otworzyła. Potem jej wzrok pomału przebiegał po równo  i starannie zapisanych stronicach. Czasami zatrzymywał się dłużej na jakimś zdaniu, a wtedy na jej ustach pojawiał się melancholijny uśmiech, oczy stawały się… jakieś dziwne i rozmarzone. Dawno takich u niej nie widziałam. Niecierpliwie czekałam, aż skończy czytać i wyjaśni mi tę zagadkę. Po dłuższej chwili mama położyła list na stole, milczała. Potem wyraźnie wzruszona powiedziała: „To jak powrót do mojej młodości”.

            Okazało się, że list napisała jej rówieśniczka, która w czasach stacjonowania w Brzegu wojsk radzieckich mieszkała ze swoimi rodzicami i rodzeństwem właśnie w naszym mieszkaniu. Jej ojciec był radzieckim oficerem, mama pracowała w sklepie na osiedlu w Skarbimierzu, a ona sama uczyła się w szkole, gdzie obecnie mieści się II Liceum Ogólnokształcące.

Opisywała nasze podwórko, takie jakie pamiętała z czasów swojego dzieciństwa. Dziwne…, ale jej opis niewiele odbiegał od teraźniejszości. Tak ciepło i z tęsknotą wspominała spacery po brzeskim parku. Pytała nawet, czy po stawie dalej pływają dzikie kaczki… Pisała, że pamięta piękny rynek, ratusz, zamek, a nawet brzeskie kino „Słońce”. Często tam bowiem chodziła ze swoim chłopakiem na filmowe seanse. Wspominała swoje przyjaźnie z Polakami. Zapytała nawet o mieszkańców sąsiedniej kamienicy, nazwiska niektórych dobrze jeszcze pamiętała. List był długi i jakby dwuczęściowy. Najpierw nostalgiczne wzruszające wspomnienia, potem lekkie, zabawne opisy zachowanych w pamięci zdarzeń, a dalej streszczenie losów rodziny po wyjeździe z naszego miasta. Krótkie, ale pisane w jakże odmiennym stylu, językiem chłodnym, oschłym, jakby z lekką pretensją do kogoś, kto przed wielu laty nakazał opuścić to rodzinne, również dla niej, miasto.

Prosiła o niepozostawienie jej listu bez odpowiedzi, bo to dla niej bardzo ważne.

            Patrząc na mamę, odniosłam nieodparte wrażenie, że dla niej ten list jest równie ważny.

Ale dlaczego? Przecież tak naprawdę wcale się nie znały, a ich dalsze życie toczyło się w zupełnie innych warunkach, krajach, systemach politycznych. Spytałam o to mamę, a ona po dłuższym namyśle odpowiedziała: „Córuś, tęsknię tak samo jak ona”. Jeszcze bardziej zdziwiona spytałam: „Za czym tu można tęsknić?”.

Znałam przecież te opowieści o pustych sklepowych półkach, biedzie, szarości, beznadziei, a także niespokojnych czasach stanu wojennego. A moja prawie czterdziestoletnia mama z oczami rozmarzonymi i błyszczącymi, jak u młodej dziewczyny, zacytowała za pisarzem – romantykiem Zygmuntem Krasińskim: „Młodość, mistrzu, jest rzeźbiarką,
Co wykuwa żywot cały,
Choć przeminie sama szparko,
Cios jej dłuta wiecznotrwały”. („Do Kajetana Koźmiana”)

Zamyśliłam się nad tymi słowami, doszukując się w nich ważnej również i dla mnie prawdy. Przecież i ja, piętnastoletnia dziewczyna, spaceruję alejkami brzeskiego parku, podziwiam rynek, ratusz, zamek… Tak jak kiedyś moja mama i ta zupełnie mi  nieznana kobieta z obcego kraju, która jakoś teraz wydaje się być bardziej bliska i znajoma. Wprawdzie kino „Słońce” nie wyświetla już filmów, ale jego budynek nadal przecież istnieje, po ulicach nie jeżdżą już samochody wojskowe, a wiosennej ciszy nie burzy straszny hałas samolotów, które budziły taki lęk wśród brzeżan. W mieście nie widuje się obcych wojsk, życie płynie swoim powolnym, miarowym rytmem.

            Mama oczywiście spełniła prośbę nadawczyni listu.

W świąteczny wielkanocny wieczór usiadła z kubkiem swojej ulubionej kawy, w świetle lampy rozłożyła arkusz listowego papieru, pachnącego lawendą i zaczęła pisać.

Z podziwem patrzyłam, z jaką łatwością i szybkością zapełniała kolejne kartki swoim drobnym, starannym pismem. A jej oczy… tak błyszczały… I były jakoś tak dziwnie podobne do moich…

Mamo, aby nigdy Twoje oczy nie straciły tego blasku…

autor: Agata Siciak