Brzeg 2026 – ZNICZ PAMIĘCI” – ŚP. ZDZISŁAW BERNACKI – KAWIARENKA MIĘDZY WIERSZAMI, BCS

październik 31, 2026

„ZNICZ PAMIĘCI” – TO TYTUŁ SPOTKANIA W KAWIARENCE MIĘDZY WIERSZAMI
W BRZESKIM CENTRUM SENIORA, 9.11./ poniedz.G.16.00. 

Zapraszamy Rodzinę i znajomych śp. AUTORÓW!

Przywołamy ciepłymi wspomnieniami zmarłych znajomych „po piórze” z Klubu Literackiego „Brzeg”, sięgając w niedalekie zaprzeszłe lata:

ZDZISŁAW BERNACKI
JÓZEF CHIMIAK
FLORIAN GAWŁOWSKI
ELŻBIETA KOSIŃSKA
LESZEK PABISIAK
JANUSZ. I. WÓJCIK

 …………………………………………………………………

ZDZISŁAW BERNACKI (1957 – 2026) – ur. W Grodkowie, woj. opolskie. Zasłużony członek NSZZ „Solidarność” Regionu Śląska Opolskiego. Był rolnikiem, poetą, głęboko zaangażowanym działaczem opozycji demokratycznej i NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”.
Za działalność niepodległościową został aresztowany i osadzony w Opolu (1983 – 1984). Jego sprawa nosiła kryptonim „Grzywacz”.
Swoje wspomnienia z tego czasu wydał pod tytułem „Sprawa. Dziennik podejrzanego” (Brzeg, 2007).

Pięknie śpiewał, dwukrotnie wyróżniony podczas Festiwalu Pieśni Patriotycznej „Tobie Polsko” w Olszance. Inicjator zespołu śpiewaczego w Michałowie, były to nieformalne spotkania opozycyjnie nastawionej młodzieży. Organizował pomoc materialną działaczom opozycji, uczestnik rozpraw sądowych opozycjonistów.

Miał talent łatwego obcowania ze słowem, pisał sprawozdania, wiersze, bajki poematy. Kolporter podziemnych, redaktor podziemnego pisma „Pokłosie”.  Organizator Mszy za Ojczyznę, uczestnik Duszpasterstw Rolników; sołtys Michałowa. Jego działania sięgnęły głębiej: Zjazd Rolników w Warszawie, członek prezydium Rady Wojewódzkiej, wiceprzewodniczący Komisji Rewizyjnej i Rady Gminy Olszanka.

Moje wspomnienia? Najmilsze z targowiska brzeskiego, gdzie robiłam zakupy warzywne u Pana Zdzisława. Oj, długo one trwały, gdyż temat za tematem i czasami w domu się ocknęłam, że do rosołu nie kupiłam pietruszki. Oto fragment artykułu mojego autorstwa zamieszczony na: www.klubliterackibrzeg.pl :

„Sprzedaje warzywa na brzeskim targu. Zawsze uprzejmy, uśmiechnięty, gdy jest możliwość, porozmawia na różne tematy. Świetnie zna się nie tylko na prowadzeniu gospodarstwa, ale i na literaturze. Niemałym zaskoczeniem są wiadomości, które można odkryć na stronie Opolskiego Stowarzyszenia Pamięci Narodowej  www.ospn.opole.pl: pełny tekst jego pięknego poematu „Baśń dębowego stołu”, czyli poetycki debiut”.

Mówił, że nie ma czasu na spotkania, ale był kilka razy z nami (Łosiów, Brzeg) i były to zawsze prezentacje pełne emocji, świetnie recytował. Cieszył się, że zaistniał
w sieci, podarował mi swoje książki.

„Baśń dębowego stołu”… jej strofy oszołomiły mnie z powodu dobrego wrażenia. W stylu epoki romantycznej, rymy, język staropolski, realia  historyczne, akcja! Malarski język…Zachęcam, przeczytajcie, mogę pożyczyć.

„Sprawę. Dziennik podejrzanego” czyta się z zainteresowaniem, rzecz pisana konkretnym, ale i barwnym językiem. Temat ciekawy– dokument dni stanu wojennego. Czytamy w książce też wiersze, to uczucia zapisane sercem  w więziennej celi. Są zdjęcia, fotki dokumentów

Zdzisław Bernacki (wybór)

DZIAD PSU-BRAT
Szedł sobie Dziad przez świat,

na imię miał Psu-brat,

bo miastem szedł, czy wsią,

wlókł gwarną sforę psią.

Dzielił się z nią, czym miał

i na grzebieniu grał,

a psy śpiewały mu:

Auu! Auu! Auu!

Król drogą jechał raz,

z królem dwór, tudzież straż.

Karoca za karocą

kolebie się, turkocąc

w takt rumaczego stępa.

Opodal łozy kępa.

Król pan klaśnięciem w dłonie

każe powstrzymać konie

i zwlókłszy szubę złotą,

raczy ówdzie – piechotą…

Skracając tok fabuły,

pomińmy tu szczegóły…

atoli Dziad to wszak

skrył był się pierw za krzak.

Ależ miał fart tym razem!

Król rzekł mu: Bądź mi błaznem!

Odtąd u boku króla

żył – jadł, pił, kpił i hulał.

Łach stary zwlókł precz z siebie,

zostawił tylko grzebień,

by ariom dworskich chartów

wtórować nań dla żartu.

A gdy mu zbielał włos,

miał złota pełen trzos

i dumał noc za nocą,

aż wymknął raz karocą

skryć skarb pod owym drzewem,

gdzie błaznem został drzewiej.

A gdy król oddał ducha,

nikt błazna nie chciał słuchać.

Powiada więc królowa:

Idź, zacznij żyć od nowa.

Król w grobie, dwór w żałobie,

tu, błaźnie, nic po tobie…

Rozmyśla komik nasz:

Niekiepski ze mnie kpiarz…

grę na grzebieniu znam…

fach mam – to radę dam!

A gdy zawiedzie grzebień,

Wrócę i skarb odgrzebię.

I znów wędrował Dziad

przed się, w szeroki świat,

w samotność pośród gwiazd,

w zacisze wsi, zgiełk miast,

a gwarna psów gromada

wieściła powrót Dziada.

Znów zzuwał gdzieś pod płotem

buty obrosłe błotem

i siadłszy w lubym cieniu,

grał skocznie na grzebieniu,

A psy śpiewały mu:

Auu! Auu! Auu!

Natomiast dziatwy mrowie

proszą: Dziadu, opowiedz

bajkę! Więc za kufajkę

sięgał po starą fajkę

i pykał dymne kłęby

i plótł jak z nut przez zęby:

Szedł sobie Dziad przez świat…

(X 98)

(z książki dla dzieci: „Zaczarowane wiersze”, Kraków, 2016, K L „Brzeg”

TAKI SEN
Jest taki sen, że idziesz lasem

Po śladach odciśniętych w śniegu…

Śnieg się zamienia w morski piasek,

Fala zabiera ślady z brzegu…

Ten sen jest w tobie – ty w nim jesteś;

Lecz – szukającym czy szukanym?

Odpowiedź ci umyka we śnie –

I budzisz się nad ranem…

WOŁYŃ
woła w nas Wołyń
bliski a daleki
przez szept strumienia
co śpieszy do rzeki
hen po krzyż orła
przez chmur pola dzikie
i sen rozdarty
krwi gasnącej krzykiem
jak ślepy tętent
mgłą pijanych koni
przez zgasłe groby
i przez pamięć
o nich

BAŚŃ STOŁU DĘBOWEGO 
(fragment, Prolog)     
Jestem stół stary. Mogę przysiąc:
mam z pięćset lat, albo i z tysiąc –
lecz niezachwianie niczym mocarz
trwam na mych nóg stanowczych klocach,
wciąż z nieugiętych dech swych dumny
wszak nie zużyto ich na trumny!
Zbyt stary, ciężki i za duży,
niefunkcjonalny już by służyć,
wypełniam sobą  strychu ciemnię,
gdzie czas pustoszy, a chrząszcz żre mnie.
Nieraz doskwiera mi ta jawa,
żmudna i brudna, nieciekawa –
ale mam na zgryzoty radę:
podróż do wspomnień – przez szufladę…

Nachyl no uszka do staruszka!
Niech Cię prowadzi baśni dróżka –
za góry, lasy, rzeki, doły,
w zamierzchły świat –  w daleki Wołyń…

TESTAMENT WĘDROWCA
Pewien
że zbliża się mój dzień
zostawiam znikomy
tobołek nieznajomym
tudzież zapisuję
księżycowi cień
robaczkom ciało
a wiatrowi z rozstaja dróg
imię zaś gdyby
co jeszcze zostało
niech sobie weźmie
Pan Bóg

NAJSERDECZNIEJSZE ŻYCZENIA
A kiedy przyjdzie starość
– cóż o tym powiem wam –
niech to nie będzie przepaść
po stromej grani skał
ale łagodna ścieżka
wśród mchów i smukłych drzew
słonecznym zboczem dnia
po oceanu brzeg

A kiedy przyjdzie śmierć
– cóż o tym powiem wam –
niech to nie będzie ból
i niespełnienia żal
ale uczucie że
planety kręcą się
i jak cudownie jest
zobaczyć jak to jest

A kiedy przyjdzie znów
narodzić się i żyć
– cóż o tym powiem wam –
niechby tak mogło być
wspaniale niebywale
swój ślad i ścieżkę znaleźć
i pod znajomym drzewem
usnąć – i spotkać siebie

Autor wierszy: ŚP. Zdzisław Bernacki

…………………………………………….