Romana Więczaszek: „Na przestrzał”, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce, Kraków, 2026.
październik 9, 2026R o m a n a W i ę c z a s z e k: N A P R Z E S T R Z A Ł
Redakcja literacka i słow
Irena Słomińska, Kazimierz Słomiński
Redakcja i kompozycja:
Romana Więczaszek
Oprawa graficzna i ilustracje:
Maja Józefiak, Alfred Polok
Projekt okładki:
Alfred Polok
Zdjęcie autorki z tyłu okładki:
Elżbieta Klimek
Redakcja techniczna:
Ewa Kozioł
ISBN-978-83–8111-434-9
OD AUTORKI (podziękowanie zamieszczone na końcu książki)
Mam wrażenie, że w czasach sztucznych kontaktów, które złapały nas w różne sieci, zanika dotyk z drugim człowiekiem. Dotyk dosłownie i dotyk Słowem! Ostała się jeszcze poezja, która zawsze trwa intymnie między Czytelnikiem a Autorem. Idę, trzymając za rękę jednego z moich ulubionych poetów Ks. Jana Twardowskiego, który mówi we wstępie do książki „Ocalić wzruszenie”, (Kraków, 2026), że wiersze posiadają cudowną moc, gdyż mogą ocalić człowieka lub ocalić coś ludzkiego.
Tak też czuję i kocham, i dziękuję ludziom, którzy podali mi rękę, a dedykacje dotyczą czterech lat, które minęły od ukazania się zbioru wierszy pod redakcją URSZULI BENKI w 2023 r. „Nasze cienie zatańczą”. Oczywiście, wszystkich Znajomych i Czytelników serdecznie pozdrawiam, jestem wdzięczna i pamiętam!
Przytulam z przeprosinami wspaniałych Redaktorów książki – IRENĘ I KAZIMIERZA SŁOMIŃSKICH. Dziękuję za poprawki, rady. Jestem wdzięczna Ireno, za ważne dla mnie refleksje w Słowie wstępnym, gdyż wskazały mi drogę.
W wyniku tej współpracy wymsknęłam się Redaktorom spod skrzydeł, poczułam też inny zapach Słów i kwiatów, toteż wymyśliłam rozdziały z istotnym dla mnie przesłaniem. Wiernie mi ono towarzyszy od dnia napisania pierwszego prawdziwego wiersza, gdy zmarł Tato, nosi tytuł „Na przestrzał”. To wyrażenie stało się prawdą, niejako symbolem w moim życiu, czasami metaforą.
Moje wnuczęta MICHAŁ i MAJA chętnie słuchają, gdy babcia czyta wiersz powstały pod wpływem wspólnych przeżyć. Maja, która posiada artystyczne ręce, kocha konie i rośliny, ozdobiła ilustracjami utwory z motywem „kwiatowym”. Jestem pełna podziwu!
Wyrażam wdzięczność ALFREDOWI POLOKOWI, który się denerwował, gdyż długo wczuwał w oczekiwania i „zaprzyjaźniał z moją poezją”. To artysta-malarz i mistrz tańca serpentynowego (pozdrawiam zespół artystyczny Trzy Czary z Dobrzenia Wlk.). Alfred roztańczył moje wersy, dodał wzruszenia przy pomocy obrazów. Dziękuję za wielokrotne czytanie wierszy, z czego wyniknęła ciekawa oprawa graficzna.
Na zakończenie mam niespodziankę dla Czytelników! Wytworzyła się i dla mnie nieoczekiwanie podczas pracy nad składem rozdziału „Każde kwitnienie”. Proszę, czytajcie z czułością i uważnością moje wiersze, zwłaszcza w tym rozdziale…
…………………………………………
Romana Więczaszek, wroma@op.pl